ในดันเจี้ยน ผู้เล่นมารวมตัวกันเพียงเพราะผลประโยชน์ เมื่อถึงคราวคับขัน บางคนก็อาจขายเพื่อนร่วมทีมเพื่อเอาตัวรอดได้ เพียงแต่วิธีนี้ทำให้ถูกผู้เล่นคนอื่นตีตัวออกห่างได้ง่าย เพราะไม่มีใครอยากเป็นคนต่อไปที่ถูกขาย
แต่ถ้าคนที่ถูกขายเป็นหัวหน้าทีม เรื่องก็ยิ่งใหญ่กว่าเดิม แทบจะปักธงให้คนคนนั้นกลายเป็นหนามยอกอกของคนทั้งทีม
ผู้เล่นที่ยังพักอยู่ในโถงใหญ่แทบจะมีท่าทีเป็นศัตรูกับพวกเขาในทันที แม้ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ แต่แววตาก็แสดงชัดว่าทุกคนคิดเช่นนั้น
“พวกเราไม่ได้ขายเขาสักหน่อย” จงมู่แค่นเสียง พลางกอดอกจ้องกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ใครจะกล้าขายยอดฝีมือที่มีอุปกรณ์ติดตัวกันล่ะ? เขาต่างหากที่ทิ้งพวกเราแล้วหนีไปคนเดียว สุดท้ายตัวเองก็ไม่รอด ส่วนพวกเราที่ติดอยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์ประหลาดกลับรอดมาได้ สมควรแล้วจริง ๆ”
จางซือทำหน้าไม่เชื่อ “พี่กว่างไม่มีทางทิ้งเพื่อนร่วมทีมง่าย ๆ หรอก อีกอย่าง ตามที่พวกนายพูด เขาหนีไปคนเดียว แบบนั้นยิ่งไม่มีทางตายแน่ ต้องเป็นพวกนายที่ทิ้งเขาไว้ต่างหาก”
“คิดว่าขายคนหนึ่งแล้วคนอื่นจะรอดกันหมดหรือไง? สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนนี้ใจดีเกินไปหน่อยแล้วมั้ง ฉันเห็นกับตาว่าเขาหนีไป ส่วนเขาตายยังไงน่ะเหรอ... ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” จงมู่เบือนสายตาหนี
จางซือยังคงไม่เชื่อ ไล่ต้อนพวกเขาไม่หยุด “แล้วพวกนายที่อยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์ประหลาดรอดมาได้ยังไง? พวกเราไม่เชื่อหรอกว่าถูกโจมตีแล้วจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย ไม่มีใครบาดเจ็บเลยสักคน”
จงมู่ยกมือชี้อินซิว “ดูเขาสิ เลือดท่วมตัวแบบนี้เรียกว่าปลอดภัยงั้นเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะเขาขวางฝูงสัตว์ประหลาดไว้ ตอนนี้ฉันคงไม่ได้ยืนคุยกับนายอยู่ตรงนี้หรอก”