แสงเย็นวาบฟันร่างสัตว์ประหลาดขาดสะบั้น แยกออกเป็นสองท่อน
ร่างสีดำร่วงลงพื้นพร้อมของเหลวสีแดงที่สาดกระเซ็นแทบจะในทันที และในเวลาไล่เลี่ยกัน มือซ้ายของอินซิวก็ถูกใครบางคนกระชาก เด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนพลันเอียงวูบ
“พี่ชาย ช่วยด้วย—!” เด็กหญิงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก
อินซิวชะงักไปชั่วขณะ สัญชาตญาณแรกคือการปกป้องเด็กหญิงตัวน้อยในมือซ้าย ทว่าเธอหายวับไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน ยังไม่ทันร้องขอความช่วยเหลือจนจบก็ไร้ร่องรอย เช่นเดียวกับหวังกว่างที่หายไปจากด้านหลัง
“อินซิว! ระวังข้างหน้า!” จงมู่กรีดร้องเตือน
อินซิวหันขวับ สัตว์ประหลาดสีดำพุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว มันอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคมที่จ่ออยู่ตรงศีรษะของเขา
แต่ในวินาทีถัดมา ดาบยาวพลันตวัดกลับ คมดาบแทงทะลุปากของสัตว์ประหลาดอย่างแรง ก่อนอินซิวจะเตะร่างมันกระเด็นกลับไป
สัตว์ประหลาดสองตัวถูกจัดการในพริบตา แต่ตัวที่อยู่ด้านหลังกลับดุร้ายยิ่งกว่า ดวงตาแดงก่ำจ้องเขาเขม็ง
อินซิวผ่อนลมหายใจช้า ๆ แววตาเย็นเยียบถึงขีดสุด เขามองสัตว์ประหลาดเหล่านั้น มือที่กำด้ามดาบแน่นส่งเสียงดังแกรกเบา ๆ
แม้แต่จงมู่ก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังโกรธมาก จึงถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ ก่อนจะทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างหวาดผวา ได้แต่มองอินซิวถือดาบยาวพุ่งเข้าไปกลางฝูงสัตว์ประหลาดในพริบตา
สัตว์ประหลาดยังไม่ได้เป็นฝ่ายบุกเข้าใส่ แต่อินซิวกลับเข้าไปหาพวกมันเอง สำหรับคนที่แม้แต่การทะเลาะยังไม่ยอมร่วมวง เลือกใช้ความสงบนิ่งรับมือสถานการณ์อย่างอินซิวแล้ว นี่ช่างผิดปกติอย่างยิ่ง เหตุผลเดียวที่นึกออกคือเขากำลังโกรธ และคงคิดว่าเด็กหญิงถูกสัตว์ประหลาดแย่งตัวไป