ฝ่าหมอกที่อบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้ อินซิวออกจากเมืองเล็กและเข้าสู่ดันเจี้ยน
เขาพบกับนายกเทศมนตรีที่ปรารถนารูปลักษณ์ของเขาอย่างเหลือเชื่อ อินซิวยกมือขึ้นก็จัดการอีกฝ่ายในพริบตา
จากนั้นเขาก็พบกับผู้คุมใหญ่ที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจและพยายามตอบสนองความต้องการทางจิตใจของเขา อินซิวก็ยกมือขึ้นจัดการอีกฝ่ายในพริบตาเช่นกัน
สุดท้าย เขาก็พบหลีม่อในร่างมนุษย์และร่างประหลาด
สัตว์ประหลาดตัวนี้ทั้งปรารถนารูปลักษณ์ของเขา ทั้งอยากตอบสนองความต้องการทางจิตใจของเขา แถมยังติดหนึบสุด ๆ
“แฟน! แฟน!” บนทางเดินยาว อินซิวต้องเดินหน้าอย่างยากลำบาก โดยมีหลีม่อกอดอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านมีมวลหนวดกลุ่มหนึ่งเกาะหนึบ
ที่จริงเขาแค่ฟันลงไปทีเดียวก็ได้ อย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่ใช่ของจริง แต่เสียงเรียกแฟนที่ดังออดอ้อนอยู่ข้างกายกลับนุ่มนวลเป็นพิเศษ เปี่ยมสุขเสียจนเกินบรรยาย
ยังมีคนที่แค่ได้อยู่ข้างกายเขาก็ตื่นเต้นดีใจถึงเพียงนี้ สำหรับอินซิวแล้ว นี่เป็นสิ่งล้ำค่ามาก
ความสำคัญที่อีกฝ่ายมอบให้เขา เปรียบเสมือนลูกกวาดเม็ดหนึ่งในชีวิตของอินซิว ทั้งเล็กน้อยและหวานล้ำ ช่วยชะโลมความขมขื่นที่ผ่านมา
เขาไม่รู้ว่าควรคว้าสิ่งเหล่านี้ที่อาจสูญเสียไปเมื่อใดก็ได้เอาไว้อย่างไร จึงทำได้เพียงอดทนและเชื่อใจ แล้วรวบลูกกวาดเม็ดเล็ก ๆ เหล่านั้นไว้ในอุ้งมือ ไม่อยากทำหล่นแม้แต่เม็ดเดียว
เมื่อฝ่าหมอกขาวชั้นสุดท้ายไป อินซิวก็กลับมาถึงพื้นที่มืดมิดแห่งแรก
เขามองเห็นยาหยากำหมัดเล็ก ๆ ด้วยความตื่นเต้นอยู่แต่ไกล กำลังคุยกับก้อนหนวดใหญ่ที่หมอบอยู่บนพื้น “พี่ไม่รู้หรอกว่าจู่ ๆ หนูก็ถูกโยนไปอยู่ในที่มืดครึ้ม น่ารำคาญสุด ๆ หนูก็เลยทำลายที่นั่นจนหมดเลย”
“ลองทายสิว่าหลังจากหนูทำลายบ้านแล้วเกิดอะไรขึ้น? ของดรอปเพียบเลย! จู่ ๆ ก็มีอสูรกายตกลงมาให้หนูกินตั้งเยอะ อิ่มจนท้องป่องเลย!”