หลัวเล่อเคอมองหลีม่อแวบหนึ่ง ไม่สนใจเขา แต่กลับยื่นมือไปคว้าแขนอินซิว แล้วเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้นเช่นเดิมว่า “แค่อยู่ด้วยกันสักคืนเดียว คุณก็ไม่เสียอะไรหรอก แล้วอีกอย่าง...”
เขายิ้มตาหยี เผยอริมฝีปาก ก่อนจะเลียผ่านฟัน “ฝีมือผมดีมากนะ”
ในหัวอินซิวคิดวนอยู่ครู่หนึ่ง ฝีมือดี หมายถึงเก่งเรื่องฆ่าอสูรกายใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็น่าไว้ใจจริง ๆ แต่เขาเก่งกว่า ไม่จำเป็นต้องพึ่งความช่วยเหลือจากใคร
เขาส่ายหน้า “ผมคนเดียวก็พอแล้ว คุณไปหาผู้เล่นคนอื่นที่ต้องการความช่วยเหลือเถอะ”
หลัวเล่อเคอยังไม่ยอมแพ้ ใบหน้าใสซื่อชวนเอ็นดูเผยเสน่ห์ยั่วยวนออกมาอย่างเงียบเชียบ นิ้วมือไล้ผ่านหน้าอกอินซิวอย่างแผ่วเบา “แต่ผมถูกใจคุณนี่นา ผมชอบผู้เล่นที่แผ่ไอสังหารและดูดุดันเป็นพิเศษ แค่มองก็รู้แล้วว่าตอนกลางคืนต้องเก่งมากแน่ ๆ...”
เขายิ้มอย่างมีนัย อินซิวกลับไม่สะทกสะท้าน ชี้ไปยังหลีม่อที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ “เขาดูดุดันกว่าอีก ทำไมไม่ไปหาเขาล่ะ?”
หลัวเล่อเคอเหลือบมองหลีม่อที่กำลังยิ้ม แต่สีหน้ากลับหม่นหมองอย่างยิ่ง “ผมชอบคนที่เก่งตอนกลางคืน ไม่ใช่คนที่จะฆ่าผมตอนกลางคืนต่างหาก”
อินซิวครุ่นคิด สรุปว่าคนตรงหน้าต้องการหาผู้เล่นที่ไว้ใจได้มาร่วมมือกัน เพื่อให้ผ่านค่ำคืนอันตรายไปได้ เขาพอใจในความดุดันของอินซิว แต่ก็คิดว่าหลีม่ออันตรายเกินไป ถึงได้ตามตื๊อไม่เลิกรา
เขาตอบอย่างจริงจังว่า “ไปหาเย่เทียนเสวียนสิ คนที่ใส่ชุดขาวนั่น องค์กรของเขามีคนเยอะ พลังย่อมมากตาม คุณต้องพอใจแน่”
หลัวเล่อเคอหันไปมองทางที่เย่เทียนเสวียนอยู่ แล้วเบ้ปาก “ผมไม่ชอบคนที่ดูไม่มีเรี่ยวแรง ส่วนคนอื่นหน้าตาก็แย่เกินไป ไม่ถูกใจเลย ยังไงก็ต้องเป็นคุณ ทั้งหน้าตาดีทั้งดูดุดัน คนที่ได้ใช้เวลาค่ำคืนกับคุณคงมีความสุขมากแน่ ๆ”