พออินซิวอนุญาต หลีม่อก็พุ่งเข้าไปหาเขาทันที แนบชิดจนลมหายใจคลอเคล้ากัน
เมื่อขาดส่วนหนึ่งของร่างสัตว์ประหลาดไป หลีม่อดูจะทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าจะใช้ร่างกายมนุษย์จูบอย่างไร จึงทำได้เพียงแนบเข้ากับอินซิวแล้วถูไถเบา ๆ ลองหยั่งเชิงครั้งแล้วครั้งเล่า
“นายเป็นลูกหมาหรือไง?” อินซิวมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตอนเป็นสัตว์ประหลาดดูเหมือนจะเก่งอยู่หรอก พอกลายเป็นมนุษย์กลับทำไม่เป็นเสียอย่างนั้น ที่อุตส่าห์ศึกษากลไกในปากมาคงเสียเปล่าจริง ๆ
หลีม่อแลบลิ้นออกมา “อันนี้สั้นเกินไป ไม่ยาวเท่าลิ้นของฉัน ใช้ไม่เป็น”
คำพูดของเขาฟังดูติดขัด แต่อินซิวก็พอเข้าใจ ลองเปรียบเทียบก็เหมือนคนที่เคยมีนิ้วยาว วันหนึ่งนิ้วกลับสั้นลง จนกระทั่งหยิบจับของไม่เป็น… ประมาณนั้นกระมัง?
เห็นหลีม่อหงุดหงิดจนใช้นิ้วหนีบลิ้นตัวเองเหมือนจะดึงมันออก อินซิวก็จำต้องเป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าไปหา
เขารู้สึกว่าถ้าปล่อยให้หลีม่อขบคิดต่ออีกสักพัก อีกฝ่ายคงดึงลิ้นตัวเองออกแล้วเปลี่ยนอันใหม่ไปแล้ว
ในเมื่อรับปากว่าจะให้รางวัล อินซิวจึงจำใจยอมทำตาม อีกฝ่ายทำไม่เป็น เขาก็ได้แต่ลองเป็นฝ่ายเริ่มดูก่อน
ส่วนเหตุผลที่ต้องลองน่ะหรือ เขาเองก็จูบไม่เป็นเหมือนกัน
ข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอที่แอบดูอยู่เงียบกริบ ทั้งที่มองเห็นภาพชัดเจน ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นไม่เห็น กลัวว่าถ้าข้อความสักบรรทัดลอยออกไปแล้วหลีม่อสังเกตเห็น ไลฟ์ก็จะจอดำอีก
สัตว์ประหลาดบนลานกลางเมืองเล็กเอียงคอมองเจ้าแม่ราตรีอย่างงุนงง “พวกเขากำลังทำอะไรกัน?”
เจ้าแม่ราตรี: …อย่าถามฉัน
ทุกคนพากันเงียบกริบ ทำทีเป็นสังเกตหน้าจออื่นไปพลาง ลอบมองทางอินซิวไปพลาง พวกเขาเห็นว่าหลังจากหลีม่อจูบไปไม่กี่วินาที ดูเหมือนจะเรียนรู้อะไรบางอย่างได้ จึงเริ่มเป็นฝ่ายรุก บรรยากาศในไลฟ์ก็ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ