เวลานี้ บนดาดฟ้าเรือเต็มไปด้วยเหล่านักล่าที่กำลังยินดีซึ่งรอดชีวิตจากเงื้อมมือของ “อินซิว” มาได้อย่างหวุดหวิด พวกเขาส่วนหนึ่งยกย่องความกล้าหาญของอินซิว ส่วนอีกส่วนเริ่มคิดหาวิธีรับมือกับ “อินซิว”
อินซิวยกมือกดหนวดเล็ก ๆ ที่กำลังขยับอยู่ใต้เสื้อคลุมอย่างสงบนิ่ง ก่อนพยักหน้าตอบรับความกระตือรือร้นของเหล่านักล่า แล้วรีบกลับไปยังห้องพักของตน
ทันทีที่ล็อกประตู เสียงด้านนอกก็เงียบหายไป
พลั่ก! ก้อนหนวดตกลงมาจากใต้เสื้อคลุม ของเหลวสีดำเหนียวหนืดก้อนเล็ก ๆ ห่อหุ้มกลุ่มหนวดที่บิดขยุกขยิกอยู่บนพื้น ก่อนจะไต่กลับขึ้นมาอีกครั้ง
“อ๊า! แฟนจูบผมแล้ว! แฟน! จูบผม! แล้ว!” ความทรงจำของหนวดเล็ก ๆ ราวกับยังค้างอยู่ที่เมื่อคืน มันจึงเริ่มกรีดร้องแล้วไต่ไปทั่วห้องทันที เงาดำมืดวูบไปทางนี้ทีทางนั้นที บิดตัวอย่างมืดมนอยู่บนพื้นและเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
“...” อินซิวดีใจที่ห้องพักเก็บเสียงได้ดี เขาไม่เคยได้ยินเสียงจากห้องพักดังออกไปข้างนอกเลย ไม่อย่างนั้นคงอธิบายเสียงประหลาดที่ดังออกมาจากห้องของตนไม่ถูก
แต่เขาก็เริ่มชินกับสภาพสัตว์ประหลาดสมองไม่ค่อยดีของหนวดเล็ก ๆ แล้ว ดูราวกับทารกแรกเกิดที่เพิ่งมีสมองเป็นของตัวเอง จึงทำอะไรได้เพียงด้วยความคิดที่เรียบง่ายที่สุด
อินซิวก้าวข้ามเงาดำที่วูบไหวอยู่ข้างเท้าอย่างสงบนิ่ง เดินไปข้างเตียงแล้วเริ่มถอดอุปกรณ์ ถอดหน้ากากที่สวมจนอบอ้าวมาตลอดทั้งคืนกับเสื้อคลุมที่ทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวกออก