“ไป...ไปหาแฟน...แล้ว” ก้อนหนวดน้อยใช้หนวดตบเขาอีกครั้ง “วันนี้...ก็...อยู่กับนายแบบนี้”
สัมผัสได้ถึงหนวดน้อยที่ตบลงบนตัว จงมู่ก็จำใจยอมรับความจริง เขาปิดตาด้วยมืออย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง แอบมองก้อนหนวดน้อยผ่านช่องระหว่างนิ้ว แล้วรีบยกมือขึ้นปิดตาอีกครั้งด้วยความหวาดผวา
ใครจะเข้าใจบ้าง แค่สบตาก็มีลูกตาตั้งหลายลูกหันมามองตัวเอง น่ากลัวชะมัด พี่ซิวต่างหากที่เป็นตัวประหลาดที่สุดในเมืองของพวกเรา!
“ผมว่าคุณทำตัวแบบนี้ เดี๋ยวผู้เล่นคนอื่นจะตกใจเอา...”
“อือ” ก้อนหนวดน้อยตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“อ้อ...จริงสิ คุณเป็นแบบนี้น่ากลัวกว่าเมื่อวานอีกนะ” จงมู่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงลดมือลงฉับพลัน เขาฝืนความรู้สึกขนลุกซู่ สำรวจก้อนหนวดน้อยตรงหน้า “ถ้าตัวใหญ่ขึ้นอีกก็คงน่ากลัวกว่าเดิม ถึงตอนนั้นคุณก็แสดงเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหม่ไปหลอกพวกเขาได้แล้ว”
“ผม...ต้องกิน...กินอีกส่วน...ถึงจะโต...โตขึ้น” ก้อนหนวดน้อยแกว่งไหว อธิบายให้จงมู่ฟัง “ตอนนี้...ยัง...ไม่ได้”
“กินส่วนหนึ่งของคุณเหรอ?” จงมู่ครุ่นคิด “ฉันมีอยู่นะ เมื่อวานตัดมาจากร่างมนุษย์ของคุณ...เส้น...”
ภายใต้สายตาของดวงตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมา จงมู่ก็ทรุดเข่าขอโทษอย่างรวดเร็ว โขกหัวให้ก้อนหนวดน้อยติด ๆ กันสองครั้ง หวังว่าสัตว์ประหลาดตัวใหญ่จะไม่ถือสา “ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ คราวหน้าผมไม่กล้าแล้ว อย่าเก็บเรื่องเมื่อวานมาใส่ใจเลยนะ”
“ไม่...ไม่เป็นไร” หนวดก้อนเล็กตบหัวจงมู่เบา ๆ จากนั้นก็อ้าปาก “อ้า—”
จงมู่เข้าใจทันที เขาหยิบหนวดสด ๆ เส้นที่ตัดมาเมื่อวานออกจากอุปกรณ์ ป้อนให้ก้อนหนวดน้อยอย่างรู้หน้าที่ มองมันกินส่วนหนึ่งของร่างตัวเองแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่ตรงนั้น เคี้ยวไปเคี้ยวมาร่างของมันก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นช้า ๆ บิดตัวพองโต กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง