อินซิวเม้มริมฝีปาก “ต่อให้ต้องตาย ผมก็ไม่ยอมกลายเป็นสัตว์ประหลาด น้องสาวของผมจะจำผมไม่ได้”
“อ้อ...” สัตว์ประหลาดรับคำเสียงแผ่วอย่างผิดหวัง ก่อนจะขดตัวเป็นก้อน “งั้นนายก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดไม่ได้แล้ว...”
มันขดตัวเป็นก้อนแน่น ราวกับกำลังขบคิดเรื่องสำคัญบางอย่าง อินซิวเองก็ไม่เข้าใจว่ามันคิดอะไรอยู่ จึงได้แต่นอนอยู่ในโลงศพ เงยหน้ามองความมืดอย่างจนใจ รอให้ร่างกายฟื้นตัว “หรือว่าผมจะกลายเป็นสัตว์ประหลาด?”
“ตอนนี้ยังไม่...”
“เดิมทีผมก็เป็นสัตว์ประหลาดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
สัตว์ประหลาดตัวน้อยเกาหัวด้วยความสับสน “ฉันต่างหากที่เป็นสัตว์ประหลาด นายเป็นมนุษย์”
อินซิวเม้มปาก ไม่ตอบ ไม่อยากต่อปากต่อคำกับมัน
“ก่อนหน้านี้นายบอกว่าชื่ออินซิวใช่ไหม” สัตว์ประหลาดขดตัวอยู่ตรงนั้น จ้องอินซิวที่เงียบงัน ก่อนจะเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น
“อืม” อินซิวตอบเสียงเรียบ
“มนุษย์ทุกคนควรมีชื่อใช่ไหม”
“อืม”
“ถ้าวันหนึ่งฉันกลายเป็นมนุษย์ ฉันจะตั้งชื่อให้ตัวเอง แล้วบอกนาย จากนั้นนายก็บอกฉันว่าชื่อนี้เพราะไหม”
“ได้”
สัตว์ประหลาดบิดตัวเบียดเข้ามาใกล้อินซิว ดวงตานับไม่ถ้วนเรียงรายกันลอยอยู่กลางอากาศ จ้องเขาเขม็ง “ฉันอยากขังนายไว้ข้างกายตลอดไปจริง ๆ”
อินซิวปรายตามองมันอย่างเรียบเฉย “หรือว่าผมจะอยู่ข้างกายคุณตลอดไปไม่ได้?”
“อาจจะ...” สัตว์ประหลาดลังเล “คงไม่ได้...”
“ทำไม?”
“เพราะ...” สัตว์ประหลาดพยายามเรียบเรียงคำพูดอย่างอึดอัด “เพราะฉันยังดีไม่พอ...”
อินซิวมองท่าทีลังเลของมันอย่างไม่หวั่นไหว “หมายถึงอะไร?”
“เพราะฉันจะทำร้ายมนุษย์โดยควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าจะยับยั้งยังไง ยังเรียนรู้ไม่สำเร็จ” สัตว์ประหลาดบิดตัวอยู่ในความมืด แล้วถอยห่างจากอินซิวไปอีกเล็กน้อย มันยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังงอนตัวเอง ไม่ยอมเข้าใกล้อินซิว