สัตว์ประหลาดตัวน้อยพยายามให้คำมั่นกับเขาอย่างเต็มที่ กลัวว่าอินซิวจะไม่สบายใจหรือเป็นห่วง
อินซิวยืนกอดก้อนดำตัวน้อยในมืออยู่หน้าประตูโดยไม่พูดอะไร ก่อนตอบรับเสียงแผ่วเบาอย่างช้า ๆ ว่า 「ฉันเชื่อว่านายจะมาหาฉัน」
เขาเงยหน้ามองประตูตรงหน้า จดจำไว้ให้ขึ้นใจว่าหลังประตูบานนี้มีสัตว์ประหลาดตนหนึ่ง รอวันที่จะมาหาเขา
「งั้นฉันไปก่อนนะ……」เขาพึมพำเสียงเบา ก่อนกอดก้อนดำตัวน้อยในอ้อมแขนแล้วหันหลังกลับ
「อืม」เสียงอู้อี้ดังมาจากหลังประตู
ทั้งที่มีประตูกั้นอยู่บานหนึ่ง แต่อินซิวกลับสัมผัสได้ถึงสายตาคู่นั้น สายตาที่มองส่งเขาไปอย่างอาลัยอาวรณ์
เขาจากสถานที่มืดมิดแห่งนี้ไป ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ที่ไหน มุ่งหน้าไปยังเมืองแห่งกฎซึ่งเป็นที่ที่ผู้เล่นทั่วไปควรอยู่
ตอนอายุ 16 ปี เขาเคลียร์ดันเจี้ยนทั้งหมดได้แล้ว แต่ก็ยังหาน้องสาวไม่พบ เขาไม่เต็มใจจากไป และยังจดจำคำสัญญานั้นได้ จึงเริ่มเข้าไปในดันเจี้ยนอีกครั้ง คอยตามหาเธอเป็นพัก ๆ เรื่อยมาจนหลังอายุ 18 ปี บอสจากดันเจี้ยนระดับสูงทั้งหมดก็พร้อมใจกันประท้วง ไม่ยอมให้อินซิวเข้าไปอีก
「ผู้เล่นคนนั้นเคลียร์ครบทุกดันเจี้ยนแล้วแท้ ๆ ทำไมยังไม่ยอมไปเสียที แถมยังเข้ามาไม่หยุด ตกลงเขาต้องการอะไรกันแน่!!」
「ปล่อยไว้แบบนี้ ดันเจี้ยนของเราคงถูกเขาถล่มจนพังเข้าสักวัน! หาทางทำอะไรสักอย่างสิ!」
「ใช่แล้ว จำกัดเขาหน่อยเถอะ! เขาไปอยู่เมืองแห่งกฎแล้ว กั้นไม่ให้เขาเข้าไปได้ไหม!」
เหล่าอสูรกายร่ำไห้คร่ำครวญ ตราบใดที่อินซิวยังไม่ยอมเลิกรา ดันเจี้ยนก็ไม่มีวันสงบสุข พวกมันจึงต้องหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเอง