“เดี๋ยวก่อน อย่าขยับมั่วซั่ว!” อินซิวผงะถอยหลังทันที ตั้งใจจะดึงมือกลับ แต่หลีม่อกลับคว้าเขาไว้ รอยแยกบนอกโอบนิ้วมือของอินซิวไว้แน่น
“ผมอยากให้คุณลูบผมอีกหน่อย ถือเป็นรางวัลให้ผมไม่ได้เหรอ?” เขาจ้องอินซิวแล้วเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบา แววตาพร่าเลือนราวกับกำลังเหม่อลอย ทำให้ภาพตรงหน้าดูมีความเป็นมนุษย์ขึ้นมาอยู่บ้าง
“ถ้าฉันลูบแล้ว คุณจะรู้สึกมีความสุขเหรอ?” อินซิวไม่เข้าใจโครงสร้างของสัตว์ประหลาด แต่ในเมื่อหลีม่อร้องขอ แสดงว่าเขาต้องชอบแน่ ๆ
“มีความสุข… บางทีนี่อาจเป็นหนึ่งในสัมผัสที่สบายที่สุดของมนุษย์ก็ได้” หลีม่อจับแขนอินซิวไว้แล้วค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ข้อมือที่สอดเข้าไปในอกทำให้สัมผัสเย็นชื้นเหนียวหนืดชัดเจนยิ่งขึ้น
อินซิวสั่นสะท้าน รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว แต่ในเวลาเดียวกันนั้น อารมณ์ของหลีม่อก็ส่งผ่านมาถึงเขา เป็นความยินดีอีกอย่างหนึ่ง
อารมณ์ของอีกฝ่ายปะปนกับอารมณ์ของตัวเองจนซับซ้อน อินซิวรู้สึกว่าสมองใกล้จะประมวลผลไม่ไหวแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น… ข้างในคุณก็เป็นพวกอวัยวะของสัตว์ประหลาดทั้งหมด ส่วนข้างนอกแค่สวมรูปร่างมนุษย์เอาไว้เหรอ?” อินซิวสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นสัตว์ประหลาด สิ่งที่อยากรู้ไม่ใช่โครงสร้างร่างกายของคุณ แต่เป็นเรื่องอื่น ๆ ของคุณต่างหาก”
“เรื่องอื่นของผมเหรอ?” หลีม่อหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ “ขอคิดก่อนนะ ว่าผมจะเล่าอะไรให้คุณฟังได้บ้าง”
“ร่างจริงของผมอาศัยอยู่ในที่มืดมากแห่งหนึ่ง ลึกลงไปในทะเล ถ้าว่ายขึ้นไปก็จะเห็นชายฝั่ง ตรงนั้นมีข้าวของมากมายที่คนตายทิ้งไว้ ผมเก็บหนังสือได้หลายเล่มจากริมฝั่ง แล้วก็เรียนรู้จากหนังสือพวกนั้น จึงได้รู้เรื่องของมนุษย์”