หลีม่อยืนชิดตรงหน้าเขา เอ่ยเสียงนุ่มว่า “ก็เพื่อให้คุณได้สังเกตดูให้ละเอียด ว่ามนุษย์ที่ถูกต้องหน้าตาเป็นยังไงไงล่ะ”
อินซิวจ้องใบหน้าของเขา พลางพินิจเครื่องหน้าทีละส่วน “รู้สึกว่ามีสองตาแล้วแปลก ๆ …มองแล้วไม่สบายตาเลย”
หลีม่อนิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะมีดวงตาดวงใหม่ผุดขึ้นบนแก้มซ้าย เขายิ้มพลางถามว่า “แล้วตอนนี้ล่ะ?”
คราวนี้กลับตรงกับความเข้าใจและรสนิยมของอินซิวพอดี เขาพยักหน้าอย่างพอใจ “ตอนนี้ดูดีขึ้นเยอะเลย เพิ่งรู้ว่านายหน้าตาดีเหมือนกันนะ”
หลีม่อหรี่ตายิ้มอย่างพึงพอใจ
ข้อความบนหน้าจอเดือดดาล: จะตามใจเขาทำไม?! ยิ่งตามใจ ความเข้าใจผิด ๆ ของเขาก็ยิ่งฝังลึกเข้าไปอีก!!!
หลีม่อเก็บดวงตากลับไป แล้วยื่นมือไปล้วงลูกอมในกระเป๋าของอินซิวออกมา หยิบเม็ดหนึ่งจ่อริมฝีปากเขา ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “มา กินอีกเม็ดนะ ฉันต้องหาทางแก้ความเข้าใจของนายให้ได้”
อินซิวก้มหน้าคาบลูกอมเข้าปากเงียบ ๆ แล้วเงยหน้ามองหลีม่ออีกครั้ง
หลีม่อยิ้มพลางสบตาอินซิว น้ำเสียงเชื่องช้าและทุ้มต่ำ “อินซิว มนุษย์มีตาสองข้าง”
“สองตา……” แววตาของอินซิวเลื่อนลอยไปเล็กน้อย ไอเย็นคุ้นเคยแผ่เข้าครอบงำ เขาจ้องดวงตาของหลีม่อ รู้สึกราวกับถูกฉุดเข้าไปในวังวนจนไม่อาจดิ้นหลุด คล้ายมีบางสิ่งแทรกซึมเข้าไปในสมอง ค่อย ๆ รุกล้ำสติสัมปชัญญะของเขาทีละน้อย
หลังจากห้องเรียนเงียบงันไปหลายวินาที อินซิวจึงค่อย ๆ เอ่ยว่า “นึกออกแล้ว ที่จริงมนุษย์มีตาสองข้าง……”