ในหอพักครูที่มีแสงสลัวเหลืองอร่าม คอเรียวยาวผิดมนุษย์ของครูบิดพลิ้วอยู่กลางอากาศ ยืดยาวคดเคี้ยวราวกับงู ก่อนจะค่อย ๆ เลื้อยไปยังต้นเสียง
เย่เทียนเสวียนรีบเงียบกริบ ยกมือปิดปาก แล้วล้วงเหรียญอุปกรณ์ออกจากกระเป๋ามากำไว้ในอุ้งมือ
เขาไม่มีพลังต่อสู้สูงพอจะสังหารครู แต่ยังมีอุปกรณ์ที่ช่วยพรางตัว ป้องกันไม่ให้ถูกพบได้อยู่
เขากลั้นหายใจ ขดตัวอยู่ใต้โต๊ะ พยายามไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย ได้แต่มองคอยาวเรียวนั่นแบกศีรษะเอาไว้ แล้วค่อย ๆ เลื้อยมาทางนี้อย่างเชื่องช้า ก่อนจะกวาดผ่านหน้าเย่เทียนเสวียนไป
ข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอต่างพากันกลั้นหายใจ มองศีรษะของครูค่อย ๆ หยุดลงใกล้เย่เทียนเสวียน แล้วสูดกลิ่นซ้ายทีขวาที ใบหน้าซีดเซียวชวนขนลุกค่อย ๆ ยกยิ้มใต้แสงสลัว
“ฉันได้กลิ่นของเธอแล้ว เจ้าหนูน้อยที่แอบย่องเข้ามา”
“เก่งไม่เบานี่ กล้าดียังไงถึงบุกมาถึงที่ของฉัน”
เย่เทียนเสวียนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ กลัวเหลือเกินว่าหากเกิดเสียงขึ้นแม้แต่นิดเดียวจะถูกจับได้
ร่างบิดเบี้ยวคอยาวของครูค่อย ๆ ตั้งขึ้นจากข้างโต๊ะ เริ่มตามกลิ่นพลางคลำหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ไปทั่วห้อง
แขนเรียวยาวของหล่อนคลำไปตามพื้น คอยาวเหยียดขึ้นไปเหนือชั้นวางของ ร่างบอบบางอ่อนนุ่มจนแขนขาทุกส่วนล้วงเข้าไปตามซอกแคบ ๆ ในห้องได้ ก่อนจะคืบคลานมาทางโต๊ะทีละนิด
เย่เทียนเสวียนย่องหลบมือของครูที่คลำมาถึงใต้โต๊ะ ปิดจมูกกลั้นหายใจแล้วค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะที่เพิ่งถูกค้นไปเมื่อครู่
เขาเอียงศีรษะหลบคอที่กวาดผ่าน แล้วเบี่ยงตัวไถลลงจากโต๊ะ ปลายเท้าแตะพื้น ก่อนจะเริ่มย่องออกไป
ข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอเฝ้ามองเย่เทียนเสวียนหลบหลีกมือที่คลำไปทั่วของครูอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ ขยับตัวมุ่งหน้าไปยังประตู ทุกย่างก้าวแผ่วเบาราวกับลอยอยู่กลางอากาศ ทว่าเขากลับหลบผ่านไปได้โดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ต่อหน้าครูอย่างหวุดหวิด