พอรู้ตัวว่ามีอสูรกายปะปนอยู่ในแชทสด คนที่ส่งข้อความก็หายไปกว่าครึ่งในทันที
อินซิวปิดผ้าห่มให้เด็กหญิงเงียบ ๆ “เธอยังมีชีวิตอยู่ ต้องยังมีชีวิตอยู่แน่ ฉันก็เลยยังตามหาอยู่”
“รอฉันหาเจอแล้ว จะพามาให้รู้จัก เพราะงั้นคืนนี้รีบนอนเถอะนะ”
“อืม…” เด็กหญิงอ้ำอึ้งพยักหน้า แล้วหลับตาลงอย่างว่าง่าย “พี่ชาย ฝันดีนะ”
อินซิวพยักหน้าแบบไม่ใส่ใจนัก แล้วลุกออกจากห้อง
แชทสดก็คึกคักขึ้นมาทันที
“เอาล่ะ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมอินซิวถึงดีกับเด็กหญิงคนนั้นมาก ทั้งเช็ดหน้าเช็ดมือพาไปอาบน้ำด้วย ต้องเป็นเพราะเห็นว่าเป็นน้องสาวตัวเองแน่”
“เอาอสูรกายในดันเจี้ยนมาเป็นน้องสาว อินซิวคงอยู่ในเมืองนานไป สมองเลยเพี้ยน ๆ หน่อย”
“ใช่... เด็กหญิงนั่นก็ไม่ใช่น้องสาวเขาสักหน่อย จะดีกับเธอไปทำไม ปกติกับพวกเราทำตัวดุจะตาย”
“คราวหน้าแปลงร่างเป็นเด็กหญิงไปหาเขา จะล่อเขาออกจากบ้านได้ไหมนะ”
“เจ้าคนฉลาด เธอคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกฟันขาดสองท่อนยังไง นี่มันเต้นรำบนกับระเบิดชัด ๆ”
“ใช่”
อินซิวเปิดประตูห้องของเด็กหญิง โดยที่เขาไม่ได้รู้สึกตัวเลย ท้องฟ้ามืดลงแล้ว ตอนนี้แสงในห้องนั่งเล่นใกล้เคียงกับความมืดสนิทที่สุด เหลือเพียงความสว่างจาง ๆ จากนอกหน้าต่างเล็กน้อยที่ทำให้อินซิวมองเห็นโครงร่างของห้องนั่งเล่น
เขาปิดประตูห้องเด็กหญิง แล้วหมุนตัวเดินไปห้องตัวเอง
เพิ่งเดินมาถึงกลางห้องนั่งเล่น ลมหนาวข้างนอกพัดวูบหนึ่ง กระจกหน้าต่างสั่นดังกรุ๊กกริ๊ก ความหนาวเย็นทั่วทั้งห้องนั่งเล่นพลุ่งขึ้นมาทันที ท่วมท้นอินซิวไว้ในความมืดของห้องนั่งเล่น