ดีใจก็ยิ้ม ไม่พอใจก็บึ้งตึง เด็กน้อยควรเป็นอย่างไร นางก็เป็นอย่างนั้น
ถ้าไม่มีฝีมือฆ่าคนติดตัวอยู่บ้าง นางก็เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งจริง ๆ
พวกผู้เล่นในแชทสดมองไปทางสาวน้อยขี้อ้อนที่กำลังกินข้าวอยู่ข้างอินซิวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วหันไปมองเด็กหญิงในห้องอื่นที่ทำหน้าดุร้ายรอข้าวอยู่ ชั่วขณะนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นเด็กสองคน
"พี่ใจร้าย ข้ากินหมดแล้ว" เด็กหญิงกินข้าวหมดกล่องในหนึ่งลมหายใจ แล้วทำหน้ายื่นให้อินซิวอย่างพอใจ "เช็ดปากให้ข้าด้วย"
อินซิวก้มมองผ้าเช็ดมือในมือที่เปื้อนเลือด แล้วดึงกระดาษทิชชู่ข้าง ๆ มาเช็ดปากให้นาง ก่อนจะเก็บกล่องข้าว
เด็กหญิงนั่งอยู่ข้าง ๆ กอดกระต่ายมองอินซิวเก็บกล่องข้าว ทำหน้าซื่อ ๆ "พี่ใจร้าย ก่อนนอนมาอ่านนิทานให้ข้าฟังได้ไหม"
คำขอร้องของเด็กหญิงไม่อาจปฏิเสธได้ อินซิวจึงพยักหน้า "ข้ามาจะหาเจ้าก่อนนอน"
"เช่นนั้นข้าจะรอพี่นะ" เด็กหญิงยิ้มแป้น ดูแล้วอารมณ์ดี
ในห้องของผู้เล่นคนอื่น ณ เวลาเดียวกัน เด็กหญิงกัดข้าวที่แสนจะไม่อร่อยไปหนึ่งคำ ก็ทำหน้ามุ่ยลงอย่างไม่พอใจ วางตะเกียบลง "ไม่อร่อยเลย ข้าไม่กินแล้ว"
นางกินไปแล้วหนึ่งคำ ก็นับว่ากินข้าวแล้ว ถือว่าทำตามกฎได้ครบ ผู้เล่นจึงรีบเข้าไปเก็บชามตะเกียบ ไม่สนใจนาง และไม่กล้าเข้าใกล้นางมากนัก
"เฮ้" เด็กหญิงที่ถูกเมินคว้าเสื้อผู้เล่นไว้อย่างไม่พอใจ "คืนนี้มาที่ห้องข้า นอนเป็นเพื่อนข้า"
ผู้เล่นชะงัก อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา "แต่ข้าอยู่แต่ในห้องตัวเองตอนกลางคืนได้เท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะต้องเจออันตราย..."
ในกฎบอกไว้ว่า ให้อยู่ในห้องของตัวเองตอนกลางคืน ห้ามไปห้องรับแขก แต่การที่ผู้เล่นจะไปห้องเด็กหญิง จะต้องผ่านห้องรับแขกอย่างแน่นอน และ 'อย่าให้มันพบเจ้า' เห็นได้ชัดว่า ตอนกลางคืนในห้องรับแขก จะมีอสูรกายที่สามารถฆ่าผู้เล่นได้เดินท่องอยู่