ผู้เล่นหลายคนไม่ได้ขวางอินซิวที่จากไปอีก เพียงจ้องแผ่นหลังของเขาอย่างครุ่นคิด “คนนั้นต้องเป็นอินซิวแน่ ส่วนคนที่ตามหลังมาเห็นชัดว่าเป็นผู้เล่นใหม่”
“ใช่ แค่รู้ว่าเขาคืออินซิวก็พอแล้ว อย่าเพิ่งไปรบกวนเขา”
“เรื่องที่เจ้าแม่ราตรีสั่งให้พวกเราทำ จะลงมือเมื่อไร?”
“ดูสถานการณ์ไปก่อน คอยจับตาความเคลื่อนไหวของเขาก็พอ”
อินซิวลากจงมู่มุ่งหน้าไปยังเคาน์เตอร์แผนกจิตเวช ที่นั่นมีพยาบาลสาวคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่ ผู้เล่นหลายคนที่มาถึงก่อนกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ พยายามชวนพยาบาลสาวคุยเพื่อเค้นข้อมูลจากปากเธอ
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะถามอะไร พยาบาลสาวก็ยิ้มตอบว่า “ขอโทษค่ะ เรื่องที่คุณถามไม่อยู่ในขอบเขตหน้าที่ของฉัน จึงตอบไม่ได้ค่ะ”
ผู้เล่นหลายคนเห็นว่าถามอะไรไม่ได้ จึงพากันกระซิบกระซาบอยู่ข้าง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเอ็นพีซีซึ่งเค้นข้อมูลอะไรไม่ได้เลย ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
อินซิวนิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนลากจงมู่เข้าไปหา แล้วเบียดผู้เล่นที่ยืนอยู่ตรงนั้นให้ถอยไปด้านข้างทันที
พยาบาลสาวเห็นพวกเขาแล้วเหลือบมองแถบสีฟ้าบนข้อมือทั้งสองคน จากนั้นก็ยิ้มออกมา “คนไข้จากแผนกจิตเวชทั้งสองท่าน มีธุระอะไรหรือคะ?”
อินซิวยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ พลางกวาดตามองสิ่งของบนโต๊ะ แล้วเอ่ยกับพยาบาลว่า “ยาของผมหาย ขอรับยาเพิ่มที่นี่ได้ไหมครับ?”
พยาบาลชะงัก จงมู่ก็ชะงักไปด้วย เขาใช้เวลาสองวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าผู้เล่นระดับเทพกำลังโกหก
พยาบาลสาวมีสีหน้าประหลาดใจ “ยาของคุณหายหรือคะ? แล้วตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”