อินซิวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนปิดฝาขวดยา “ตอนนี้ผมยังสบายดี ไม่จำเป็นต้องกินยา”
“ฉันว่า...คุณกินสักเม็ดจะดีกว่านะ” พยาบาลสาวจ้องอินซิวด้วยสีหน้ามืดหม่น “ไม่ว่าจิตใจของคุณจะปกติดีหรือเปล่า กินสักเม็ดก็ไม่มีผลเสียกับคุณหรอก”
เธอแทบจะบังคับให้อินซิวกินยาอยู่แล้ว
อินซิวจ้องพยาบาลสาวเขม็ง พลางเปิดฝาขวดยาออก “คุณแน่ใจหรือว่าจะให้ผมกิน?”
พยาบาลสาวชะงักเล็กน้อย คนตรงหน้าดูเหมือนผู้เล่นปกติแท้ ๆ แล้วเหตุใดจู่ ๆ ถึงแผ่กลิ่นอายอันตรายของผู้ป่วยระดับสี่ที่มีความเสี่ยงสูงออกมาได้กันนะ
หลังความเงียบงันช่วงสั้น ๆ เสียงกรีดร้องของผู้เล่นคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้านนอกห้องตรวจ ทำลายความสงัดภายในห้อง
ผู้เล่นคนหนึ่งตะโกนอย่างหวาดผวาอยู่ข้างนอก “เลือด! เลือดเต็มไปหมด! โรงพยาบาลนี้มันเกิดอะไรขึ้น! เมื่อกี้ยังไม่เป็นแบบนี้เลยนี่!”
“เงาเต็มไปหมด! อย่าเข้ามานะ!”
ดูเหมือนผู้เล่นอีกคนจะเข้าสู่ระยะอาการระดับสองแล้ว เงื่อนไขการกระตุ้นไม่ได้พิเศษอะไร แค่อยู่ในโรงพยาบาลนานพอ อาการของผู้เล่นก็อาจทรุดหนักขึ้นได้
ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง แววตาพยาบาลสาวก็พลันดุดัน ร่างที่ทรุดโทรมพุ่งออกจากห้องตรวจ ก่อนถลาเข้าใส่ผู้เล่นที่ส่งเสียงร้อง “ห้ามส่งเสียงเอะอะโวยวายในโรงพยาบาล!”
เธอกดผู้เล่นคนนั้นลงกับพื้นอย่างแรง ใช้นิ้วง้างปากเขาออก แล้วชูขวดยาที่พกติดตัวขึ้นมา “ถ้าป่วยก็ต้องกินยาแต่โดยดี”
“ไม่! อย่านะ! ผมไม่กินของนี่! ปล่อยผม!” ผู้เล่นดิ้นรนสุดแรง จ้องลูกตาในขวดเต็มไปด้วยความหวาดกลัว