เขาสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย แล้วฟังต่อไป
「กฎข้อ 2 ของเขตนี้: ขณะเดินอยู่นอกห้องพักผู้ป่วย โปรดสวมสายรัดข้อมือผู้ป่วยที่ระบุเขตของท่านให้เรียบร้อย เพื่อให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติต่อท่านอย่างอ่อนโยน」
อินซิวก้มมองหาที่ข้อมือตัวเอง สายรัดข้อมือยางสีฟ้าเส้นหนึ่งรัดอยู่ ดูไม่สะดุดตาเลย
「ข้อ 3 โรงพยาบาลแห่งนี้มีบรรยากาศแตกต่างจากโรงพยาบาลอื่น หากท่านพบกองเลือด เจ้าหน้าที่ที่บิดเบี้ยว หรือเพื่อนผู้ป่วยที่รูปร่างพร่าเลือนในโรงพยาบาล โปรดตั้งสติ อย่าส่งเสียงเอะอะโวยวาย และอย่าแสดงท่าทีตื่นตระหนก สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ
「ข้อ 4 ขอบเขตที่ท่านสามารถไปได้จำกัดอยู่เพียงบริเวณบำบัดทางจิต หากไม่มีเจ้าหน้าที่ตรวจประเมินและอนุญาตให้ย้าย ท่านจะไปยังเขตคนวิกลจริตไม่ได้ ที่นั่นยังไม่เหมาะกับท่าน
「ข้อ 5 โปรดรับประทานยาของท่านก่อนนอนหนึ่งครั้ง เพื่อให้ตื่นขึ้นมาอย่างปลอดภัย
「ข้อ 6 ขณะนี้ท่านอยู่ในช่วงบำบัดทางจิต ทุกคำพูดและการกระทำของท่านอยู่ในสายตาเจ้าหน้าที่ โปรดระมัดระวังท่าที อย่าถูกตัดสินให้ย้ายไปเขตคนวิกลจริต ที่นั่นจะกลายเป็นนรกของท่าน
「ข้อ 7 อย่าทำร้ายเจ้าหน้าที่! อย่าทำร้ายเจ้าหน้าที่! อย่าทำร้ายเจ้าหน้าที่!」
เสียงประกาศย้ำเตือนหนักแน่นซ้ำไปซ้ำมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยุดลงกะทันหัน
ทั้งห้องพักผู้ป่วยพลันเงียบสนิท
อินซิวจดจำกฎต่าง ๆ ไว้เงียบ ๆ คราวนี้คำเตือนว่าห้ามทำร้ายเจ้าหน้าที่ถูกย้ำถึงสามครั้ง ทั้งยังถูกบันทึกไว้ในกฎด้วย น่าจะเป็นกฎสำคัญที่ส่งผลมาก เขาคงต้องดูสถานการณ์แล้วค่อยทำตาม