ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนสง่าผ่าเผย ก้าวเดินมั่นคง ใบหน้าคมเข้มได้รูป คิ้วดาบตาเป็นประกาย แม้มีหนวดเคราสั้น ๆ อยู่เต็มใบหน้า แต่กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ความเป็นชาย เขายิ้มอย่างเป็นมิตรพลางปรบมือ «โอ้ วันนี้มีแขกต่างถิ่นมาเยือนเมืองสุสานของเรามากมายเลยนะ นับเป็นเกียรติจริง ๆ»
ผู้เล่นทุกคนพลันระแวดระวังชายแปลกหน้าคนนี้ขึ้นมา
«ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนก ผมเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองเล็กแห่งนี้ มาต้อนรับทุกคนในนามของเมือง» นายกเทศมนตรีรีบอธิบาย ช่วยคลายความตึงเครียดของทุกคนลง
«ที่นี่เป็นบ้านของผม ปกติก็ใช้รับรองแขกอยู่แล้ว ในเมื่อทุกคนเข้ามากันแล้ว ก็พักที่นี่ไปเลยเถอะ» นายกเทศมนตรีกล่าวเตือนอย่างหวังดี «ผมคิดว่าตอนนี้บางคนก็คงไม่อยากออกไปแล้วเหมือนกัน...»
พอได้ยินว่าสามารถพักที่นี่ได้ ดวงตาของผู้เล่นที่ไม่อยากออกไปแล้วกลับต้องย้อนกลับมาอีกครั้งก็พลันสว่างวาบ
«ได้จริงเหรอครับ?» จางซือรีบถาม ตอนนี้เขาก็ไม่ค่อยอยากออกไปแล้วเหมือนกัน
«ได้แน่นอน แขกมาเยือนก็ถือเป็นแขกทั้งนั้น เดี๋ยวผมจะให้คนจัดห้องพักให้ทุกคน ขอแค่ทำตามกฎของบ้านหลังนี้ ที่นี่ก็ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์» นายกเทศมนตรีเอ่ยถึงกฎ นั่นหมายความว่าที่นี่ก็เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ผู้เล่นต้องเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย การได้พักที่นี่ตอนนี้จึงนับว่าเป็นโชคช่วยโดยไม่ตั้งใจ
«ดีเลย ๆ ขอแค่ได้พักก็พอ» หวังกว่างพยักหน้าอย่างดีใจ เขาเองก็ไม่อยากเดินทางไปมาระหว่างบ้านของเด็กหญิงกับเมืองเล็กทุกวันอีกแล้ว ผู้เล่นมีจำนวนมาก ปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้ก็มีเยอะ หากหาที่ปลอดภัยในเมืองได้ ต่อให้เกิดเรื่องแบบเดิมขึ้นอีก พวกเขาก็แค่วิ่งตรงมาที่นี่ก็พอ
«ในเมื่อจัดที่พักให้ทุกคนแล้ว ผมขอตัวไปทำงานต่อ กฎที่ต้องปฏิบัติตามในบ้านติดอยู่บนเสาโถงใหญ่ ทุกคนอย่าลืมอ่านกันด้วยนะ» นายกเทศมนตรียิ้มตาหยี หันหลังเตรียมขึ้นชั้นบนอีกครั้ง