อินซิวหันกลับไปมองอีกฝ่าย ก่อนยื่นกระดาษในมือให้ “กำลังตามหาอินซิวอยู่น่ะ”
เย่เทียนเสวียนรับกระดาษไปอย่างรวดเร็ว แล้วฉวยโอกาสยัดกระดาษของอินซิวใส่มือเขา จากนั้นก็ชี้ไปยังทางเดินเส้นหนึ่งที่คนไม่พลุกพล่าน “ฉันขอไปสำรวจเองก่อนนะ ไว้เจอกันทีหลัง?”
“อืม” อินซิวพยักหน้า
ทั้งคู่มีแนวทางการทำงานต่างกัน ต่อให้เข้าดันเจี้ยนมาก็ไม่อยู่ด้วยกัน แยกย้ายกันสำรวจย่อมสะดวกที่สุด
“ตอนนี้นายอยู่คนเดียวไหวไหม?” ก่อนอีกฝ่ายจะจากไป เขานึกถึงกลไกของดันเจี้ยนแห่งนี้ขึ้นมาได้ จึงถามออกไปตามน้ำ
อย่างไรเสีย ในหมู่คนชั่วกลับมีคนอย่างเย่เทียนเสวียนโผล่มา ก็ย่อมตกเป็นเป้าของผู้เล่นคนอื่นได้ง่าย ช่วงแรกที่ยังไม่มีอุปกรณ์อะไรเลย ในสายตาคนพวกนั้น เย่เทียนเสวียนก็ไม่ต่างจากลูกแกะตัวน้อยที่แค่ยื่นมือไปก็เชือดได้
“วางใจเถอะ มีชื่อเสียงของนายคอยคุ้มกะลาหัวฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง” เย่เทียนเสวียนยิ้มพลางโบกมือ ก่อนจะแย้มปากแลบลิ้นให้เห็นตราสีดำบนลิ้น “อีกอย่าง ฉันยังมีนี่ด้วย”
อินซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า มองเย่เทียนเสวียนเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์
เขาไม่ได้เป็นห่วงนัก ด้วยนิสัยของเย่เทียนเสวียน การแบกชื่ออันดับหนึ่งของเขาออกไป ไม่แน่ว่าจะทำให้ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของอินซิวยิ่งเลวร้ายกว่าเดิมเสียอีก
ส่วนเขาต่างหากที่ต้องคิดหาทางเอาอุปกรณ์กลับมาให้เร็วที่สุด แล้วถอดกุญแจมือออก
อินซิวยกมือขึ้นมองกุญแจมือสีดำสนิทที่รัดข้อมืออยู่ด้วยความหงุดหงิด ของพรรค์นี้ทำให้มือไม้ไม่คล่อง จะให้สวมไว้นานกว่านี้อีกวันเขาก็ทนไม่ไหว
เมื่อผู้คนทยอยแยกย้ายกันไปเกือบหมด อินซิวก็คลี่กระดาษออกดูตำแหน่งที่เก็บอุปกรณ์ของตน
【ชั้นห้า ห้องเก็บของหมายเลข 303】
ตำแหน่งไม่สูงไม่ต่ำ คงต้องเสียเวลาหาอยู่บ้าง
เขาไม่รู้ว่าทางเดินเส้นไหนใกล้ชั้นห้ามากกว่า จึงเลือกทางเดินที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดแล้วตรงเข้าไป
ผู้เล่นส่วนใหญ่เข้าไปยังพื้นที่ถัดไปกันตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว ในทางเดินมืดสลัวจึงไม่มีใครอยู่เลย