คำพูดของอินซิวทำให้หญิงคนนั้นตกตะลึง เหล่าผู้เล่นพากันช็อก แม้แต่จั่วเมิ่งก็ยังตาค้าง
เหล่าผู้เล่น: อะไรนะ! นายให้เธอมาฆ่าแฟนตัวเองเนี่ยนะ???
จั่วเมิ่ง: เชี่ย? นั่นแฟนนายเหรอ???
หลีม่อซึ่งถูกเอ่ยชื่อให้ฆ่ากลับยังคงยิ้มอย่างที่เป็นมาตลอด สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนแปลง
หญิงคนนั้นขยับเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม เหล่าผู้เล่นที่อยู่ข้าง ๆ พลอยใจหายตามไปด้วย พวกเขาคิดไม่ตกจริง ๆ คนทั่วไปแค่หลบยังแทบไม่ทัน แล้วทำไมเขาถึงยังยั่วยุอีก ทั้งยังเป็นฝ่ายสั่งให้ฆ่าคนที่นอนเคียงข้างตัวเองด้วย
หรือผู้เล่นคนนี้จะเป็นอย่างที่หญิงคนนั้นพูดจริง ๆ เป็นคนเย็นชาไร้หัวใจ มือเปื้อนเลือด?
เมื่อเห็นหญิงคนนั้นขยับเข้ามาทีละก้าว อินซิวก็เหลือบมองรอยยิ้มของหลีม่อ “ผมจำได้ว่าตอนคุณมาห้องผมครั้งแรก แล้วเปิดประตูให้เจ้าแม่ราตรี คุณถามผมว่าโกรธหรือเปล่า”
“อืม”
“ตอนนี้ผมให้เธอมาฆ่าคุณ คุณโกรธหรือเปล่า?”
หลีม่อยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองดวงตาดำสนิทราวราตรีของอินซิวอย่างสุขุมและสงบนิ่ง “ไม่โกรธ”
อินซิวพยักหน้า “ตอนนั้นผมโกรธ เพราะงั้นตอนนี้ก็หายกันแล้ว”
หลีม่อยิ้มบาง ๆ ดูคล้ายกำลังอารมณ์ดี “ผมก็รู้อยู่แล้วว่าคุณโกรธ”
ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงที่หญิงคนนั้นเข้ามาถึงตรงหน้าแล้ว แต่ทั้งคู่กลับยังคุยกันอย่างไม่สะทกสะท้าน ในที่สุดหลีม่อก็ถอนสายตาจากอินซิว แล้วหันไปมองหญิงตรงหน้า
“แฟน… แฟนของฉัน… แฟนที่ยังมีชีวิต… ฉัน… ฉันอิจฉาเหลือเกิน…” หญิงคนนั้นพึมพำ ดวงตาทั้งสองข้างไร้แสงไปโดยสิ้นเชิง เธอเอาแต่พึมพำพลางยื่นมือไปหาหลีม่อ ราวกับกำลังไขว่คว้าใครบางคนที่มองเห็น