ผู้เล่นอีกคนยืนงงอยู่ตรงนั้น พึมพำว่า “แฟนของคุณบอกว่าเขาเข้ามาไม่ได้ ที่นี่เหมือนจะมีแค่ผู้เล่นที่เข้ามาได้ เขาเลยให้พวกเรา...”
“เอ่อ ให้พวกเราเข้ามาชมคุณ แล้วก็ให้กำลังใจ...”
พูดแล้วเขาก็หันไปมองผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่ตกตามเข้ามาข้าง ๆ “เขาไม่ได้บอกให้พวกเรามาช่วยใช่ไหม?”
“ไม่ได้... แค่ให้พวกเราเข้ามาฝากคำพูด...”
พูดจบ ผู้เล่นหลายคนก็หันมามองอินซิวพร้อมกัน “สรุปก็คือแฟนคุณบอกว่าคุณตัวเล็กลง น่ารักมาก กลัวคุณไม่รู้ เลยตั้งใจให้พวกเราเข้ามาบอก...”
อินซิวยืนนิ่งไร้คำพูด ก่อนจะเงยหน้ามองดวงตาขนาดมหึมาบนท้องฟ้า ดวงตาคู่นั้นจับจ้องเขาอย่างไม่วางตา แฝงอารมณ์หวานฉ่ำเต็มเปี่ยม
“อืม... รู้แล้ว...” อินซิวตอบอย่างสงบนิ่ง พยายามกดทับความรู้สึกซับซ้อน ก่อนก้าวเท้าเตรียมออกตามหาเด็กหนุ่มต่อ
“เอ่อ... ให้พวกเราช่วยไหม?” ผู้เล่นหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ยืนเก้อเขินอยู่ตรงนั้น พวกเขาถูกโยนเข้ามาทั้งดุ้น ในฐานะผู้เล่นที่เคยถูกขังอยู่ในถ้ำพร้อมกันและเกือบถูกเผาตาย พวกเขาย่อมรู้ว่าเป้าหมายของอินซิวคือเด็กหนุ่ม จะบอกว่าช่วยก็ช่วยอะไรไม่ได้ จะไม่ช่วยแล้วเอาแต่ยืนมอง ก็เหมือนถูกโยนเข้ามาเป็นแค่คนส่งสารจริง ๆ
การเป็นเครื่องมือให้คู่รักนี่มันน่าอับอายเกินไปแล้ว!
ไม่ต้องพูดถึงตอนที่ถูกจับยัดเข้ามาว่าพวกเขาตกใจกลัวแค่ไหน ตอนนี้พอต้องเผชิญหน้ากับคนที่เป็นเป้าหมายของสารที่นำมา แต่ละคนก็ได้แต่ทำหน้าเก้อเขิน
“ไม่ต้อง” อินซิวเหลือบมองพวกเขา ก่อนทิ้งคำพูดไว้แล้วก้าวเข้าไปในป่า ปล่อยให้คนกลุ่มนั้นยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น