หลังจากเด็กหนุ่มตัวน้อยหนีไป หลีม่อก็หันกลับมาเดินเร็ว ๆ มาหาอินซิว “แฟน... ปล่อยให้เขาหนีไปได้แล้ว...”
ท่าทางเขาดูประหม่าอยู่บ้าง รอยยิ้มยังจางลงไปเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าแฟนจะรังเกียจเขาเพราะเรื่องนี้
“อืม รู้แล้ว” อินซิวตอบเสียงเรียบ ก่อนลุกขึ้นจับดาบ “ไปตามหากันเถอะ”
เขาเดินไปได้สองก้าว จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมายื่นมือไปลูบคางหลีม่อ “ถึงจะปล่อยให้หนีไปได้ แต่ก็ยังต้องชมหน่อย”
ทันทีที่ปลายนิ้วของอินซิวแตะแก้ม หลีม่อก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา เขาหรี่ตา ก้มหน้าถูไถฝ่ามือของอินซิวอย่างเพลิดเพลิน ชื่นชอบการถูกแฟนลูบเป็นที่สุด
ชายร่างสูงใหญ่ มืดมนและน่าขนลุกแทบจะก้มหน้าซุกลงไปในฝ่ามือของอินซิวอยู่แล้ว
ผู้เล่นที่ยังยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง ทั้งคู่มีอย่างอื่นเป็นของปลอมหมด มีแค่สถานะแฟนเท่านั้นที่เป็นของจริงสินะ?
พอลูบคางเสร็จ อินซิวก็ชักมือกลับ “ไปกันเถอะ จัดการเขาก่อนฟ้าสาง ฉันจะได้กลับไปนอนเร็วหน่อย”
“ได้!” หลีม่อที่ได้รับรางวัลเป็นการลูบหัวมีความสุขมาก เดินตามหลังอินซิวอย่างร่าเริง บรรยากาศสดใสรอบตัวแทบจะผลิดอกออกมาได้อยู่แล้ว
สัตว์ประหลาดมักมีวิธีแปลก ๆ ในการทำเครื่องหมายมนุษย์ หลีม่อจึงเสนอตัวพาอินซิวไปตามหา จูงมือแฟนวิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว กระตือรือร้นจะอวดฝีมือเพื่อให้ได้รางวัล
ข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอต่างเข้าใจความคิดของเขากระจ่างแจ้ง “พี่ซิวต้องเคยเลี้ยงสัตว์เลี้ยงมาก่อนแน่ ๆ ถึงรู้วิธีปราบเพื่อนร่วมห้องขนาดนี้”