เด็กหนุ่มตัวน้อยมองดาบยาวที่จ่ออยู่ตรงลำคอด้วยความหวาดหวั่น ตัวดาบคมกริบและตรงยาว เปล่งประกายเย็นเยียบอันตราย เขาถอยกรูดไปด้านหลังทันที เว้นระยะห่างจากอินซิว
อินซิวไม่ได้แผ่จิตมุ่งร้ายใส่เขา เพียงตั้งใจฟันดาบของเขาจนขาด เมื่อเด็กหนุ่มไม่มีอาวุธโจมตี ทั้งอุปกรณ์ก็ใช้การไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงถอยหนีอย่างทุลักทุเล
เขารู้ดี ต่อให้มีดาบกี่เล่มก็ฆ่าอินซิวไม่ตาย
นี่คือความแตกต่างระหว่างคนที่พึ่งพาอุปกรณ์กับคนที่มีฝีมือจริง เมื่อขาดความช่วยเหลือจากอุปกรณ์ แม้จะมีสิทธิ์โจมตีก่อน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด การโจมตีอันน้อยนิดของเขาก็ไม่อาจสร้างบาดแผลให้ฝ่ายตรงข้ามได้
“นาย! เก็บดาบไปซะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าพวกเขา!” เด็กหนุ่มชักอาวุธชิ้นใหม่ออกมาชี้ไปยังกลุ่มผู้เล่นข้าง ๆ แล้วข่มขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน
เหล่าผู้เล่นที่จู่ ๆ ก็ถูกจับเป็นตัวประกันถึงกับชะงัก เด็กหนุ่มคนนี้จนตรอกจนไม่เลือกวิธีแล้วหรือไง พวกเขาไม่ใช่คนรู้จักของอินซิวสักหน่อย! เอาพวกเขามาขู่แล้วจะมีประโยชน์อะไร!
“พวกเขาไม่ใช่คนของฉัน” อินซิวมองเขาอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเก็บดาบ “ถือว่าทำให้รู้ความแตกต่างระหว่างเราก็แล้วกัน เอาสิ”
เด็กหนุ่มชะงัก ผู้เล่นที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักเช่นกัน ทั้งที่คำขู่ไม่ได้ผล แต่อีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายยอมถอยให้เอง
นี่...หรือจริง ๆ แล้วเขากำลังช่วยพวกเราอยู่?
ความซาบซึ้งผุดขึ้นในใจเหล่าผู้เล่น แม้พวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายเพราะถูกแฟนของอินซิวโยนเข้ามาอย่างไม่ไยดี แต่ตอนนี้อีกคนกลับเป็นฝ่ายช่วยพวกเขา! คนหนึ่งก่อบาป อีกคนสร้างบุญ ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ!