อินซิวนิ่งเงียบ จ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เปื้อนคราบน้ำตา ก่อนจะเดินเข้าไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
สองข้างทางเดินของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ามีเด็กหลายคนที่ปกติชอบรังแกเขายืนอยู่ หากเป็นเมื่อก่อน พวกนั้นคงหัวเราะคิกคักเข้ามาหาเรื่อง แต่วันนี้กลับยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นอย่างผิดปกติ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
อินซิวไม่สนใจพวกเขา เพียงเดินลึกเข้าไปตามทางเดินทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังห้องนั่งเล่นที่ปกติพวกเด็ก ๆ มักมารวมตัวเล่นกัน
“อินซิว” หญิงสาวที่ร้องไห้อยู่ด้านหลังอดส่งเสียงเรียกเขาก่อนจะเข้าไปไม่ได้ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความลังเล “หรือว่า...ค่อยไปหาเธอทีหลังดีไหม”
อินซิวเหลือบมองหญิงสาวจากหางตา แต่ไม่พูดอะไร แล้วก้าวเข้าไปทันที
ทันทีที่เข้าห้อง สิ่งแรกที่เขาเห็นคือร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งนอนอยู่บนพื้น มีผ้าขาวคลุมทั้งตัว ชายกระโปรงที่เขาคุ้นเคยโผล่ออกมาจากมุมหนึ่งของผ้าผืนนั้น
อินซิวยืนนิ่งอย่างเหม่อลอย จ้องมองผ้าขาวผืนนั้น “เสี่ยวเสี่ยวนอนอยู่หรือ?”
หญิงสาวลังเล ไม่ได้ตอบอะไร
อินซิวจึงเดินเข้าไปเปิดผ้าขาวด้วยตัวเอง
ใต้ผ้าขาวคือใบหน้าที่เขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง ใบหน้าที่ตอนนี้เขาอยากเห็นรอยยิ้มมากที่สุด ทว่าบัดนี้มันกลับหม่นคล้ำไร้สีเลือด ดวงตาปิดสนิท ไม่มีชีวิตชีวาแม้แต่น้อย
อินซิวค่อย ๆ ยื่นมือไปแตะแก้มของเธอ เช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าให้สะอาด แล้วจ้องมองเธอเงียบ ๆ อยู่นาน
ภายในห้องเงียบสนิท คนตรงประตูไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ความเงียบของอินซิวคล้ายความสงบก่อนพายุ ยิ่งถูกกดทับมากเท่าไร ก็ยิ่งน่าหวาดหวั่นมากเท่านั้น ไม่มีใครรู้เลยว่าใต้เปลือกนอกอันเงียบงันนั้น อารมณ์ของเขากำลังปั่นป่วนเพียงใด