อินซิวถอนหายใจยาว ก่อนจะหลับตาลงนอนพักในโลงอย่างไม่ใส่ใจ
ผู้เล่นที่เพิ่งเลื่อนภาพมาพอดีเห็นพี่ซิวของพวกเขาถูกหนวดแมงมุมเหนียวเหนอะหนะพันรอบกาย นอนหลับตาอยู่ในโลง
“เชี่ย พี่ซิวของฉันคงไม่โดนหนวดแมงมุมกินไปแล้วหรอกนะ? ทำไมถึงนอนอยู่ในโลงเหมือนเตรียมจัดงานศพไว้แล้วล่ะ?”
“อ๊ากกก พี่ซิวของฉัน! อย่าบอกนะว่าโดนหนวดแมงมุมรัดตายแล้ว อย่านะ เทพสังหารของฉัน!”
“หลับตานอนสงบขนาดนั้น ส่วนใหญ่คงไม่รอดแล้วแหละ”
“ฮือ ๆ พี่ซิวของฉัน ฉันยังไม่ได้เห็นท่วงท่าสง่างามตอนคุณฆ่าผู้คุมใหญ่เลยนะ”
เหล่าผู้เล่นพากันเศร้าไปพลาง วิ่งไปฟ้องเย่เทียนเสวียนไปพลาง
“หา? อินซิวโดนหนวดแมงมุมฆ่าตายแล้วเหรอ?” เย่เทียนเสวียนพ่นควันบุหรี่ไปพลาง มองข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอที่พรั่งพรูเข้ามาพร้อมเสียงร้องไห้ไปพลาง ก่อนจะพ่นควันออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “นั่นแฟนเขา คู่รักเขาทำธุระเสร็จแล้วพักผ่อน เกี่ยวอะไรกับพวกนาย กลับมาให้หมด! เลิกดูได้แล้ว”
เหล่าผู้เล่นทำหน้าเหม่อลอย ก่อนจะคลานกลับมาจากอีกฝั่ง
แฟน? คู่รัก? ก่อนหน้านี้ตรงหน้าประตูบาปแห่งริษยาพูดเล่นหรอกหรือ? แถมพี่ซิวยังปฏิเสธเขาไปแล้วด้วย!
จะให้เป็นแฟนกับอสูรกายที่ไม่รู้จัก แล้วยังพัวพันกันแบบนั้น เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! นั่นคือเทพสังหารอินซิว ผู้ที่ตลอดหมื่นปีไม่เคยเข้าใกล้ใครสักครั้งเชียวนะ!
สองชั่วโมงต่อมา ผู้เล่นทยอยลุกขึ้น หลังฟ้าสาง โบสถ์ก็ค่อย ๆ กลับคืนเป็นสีขาว
ผู้เล่นที่ออกมาจากห้องเล็ก ๆ และถูกบาปแปดเปื้อนไปแล้ว ต่างยิ้มอย่างพึงพอใจ พวกเขาเดินผ่านคนอื่นอย่างเงียบเชียบไปนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะแหงนมองรูปปั้นเทวดาด้วยความหลงใหล พลางฟังเสียงระฆังโบสถ์ที่ดังกังวานขึ้นอีกครั้ง