ประตูบาปทั้งหมดถูกกองไว้ตรงหน้าอินซิว ส่วนอุปกรณ์ทั้งหมดถูกกองไว้ตรงหน้าเย่เทียนเสวียน ขณะที่ผู้เล่นที่เหลือถือแผ่นกฎกันทุกคน
เย่เทียนเสวียนไม่แน่ใจว่าผู้เล่นอิสระที่เร่ร่อนอยู่ข้างนอกจะมีค่ามากแค่ไหน แต่เขาพยายามดันอันดับของทุกคนในกลุ่มให้สูงขึ้นและเท่ากัน ยกเว้นผู้เล่นลึกลับหมายเลขหนึ่งคนนั้นแล้ว มูลค่าของผู้เล่นที่ยังมีชีวิตอยู่ในดันเจี้ยนนี้ ไม่มีใครเทียบพวกเขาที่มีแผ่นกฎถึงเจ็ดแผ่นได้แน่นอน
มีเพียงความไว้ใจในตัวเขาและยอมมอบอุปกรณ์ให้เท่านั้น ส่วนผู้เล่นที่เหลือถือแค่แผ่นกฎ ถึงจะทำให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ได้ หากมีใครแอบเก็บอุปกรณ์ไว้สักชิ้นสองชิ้น มูลค่าก็จะต่างกัน อันดับห่างกัน และสุดท้ายย่อมมีคนถูกคัดออก
ผู้คุมใหญ่ขมวดคิ้ว จ้องมองแผ่นกฎที่ชูขึ้นมาทีละแผ่นเบื้องล่าง สีหน้าบิดเบี้ยว “ทำไม...ข้อมูลของพวกคุณถึงแบ่งปันกันได้? พวกคุณไม่ควรแย่งข้อมูลกับอุปกรณ์ของคนอื่นเพื่อเอาตัวรอดหรอกหรือ? ทำไมถึงยอมร่วมมือกัน?”
ดันเจี้ยนนี้เริ่มต้นใหม่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่มีผู้เล่นเข้ามา ต่างก็เข่นฆ่ากันจนเลือดนอง ผู้เล่นที่เต็มไปด้วยความดุร้าย เมื่อรู้ว่ามีสิ่งที่เรียกว่าอันดับมูลค่าอยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพยายามรักษาชีวิตตัวเองไว้ด้วยการแย่งชิงของจากคนอื่น
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใส่ประตูบาปเข้าไปในกลุ่มผู้เล่นด้วย คนที่ได้รับผลกระทบจากพลังอันแข็งแกร่งย่อมโจมตีผู้อื่นอย่างไร้เหตุผล ดันเจี้ยนรอบนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีศพเกลื่อนกลาด ก่อนจะเหลือคนที่ครอบครองประตูบาปเพียงไม่กี่คน หรืออาจน้อยกว่านั้นเสียอีกมาปรากฏตัวที่นี่
แต่ตอนนี้...ทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนี้?