เมื่อหนวดที่พุ่งเข้ามาหาอย่างกะทันหันอยู่ตรงหน้า อินซิวก็ตอบสนองฉับไว ยื่นมือกดมันไว้ทันที “ฉันยังมีสติอยู่ อย่าคิดฉวยโอกาสเข้ามาเชียว”
ทุกครั้งที่หลีม่อเข้ามาใกล้พร้อมกลิ่นอายอันตราย อินซิวจะคอยย้ำเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ คนที่กำลังกดเขาลงคือหลีม่อ ฆ่าไม่ได้ ฆ่าไม่ได้ ฆ่าไม่ได้...
ปลายหนวดเลื้อยพันขึ้นมาจากฝ่ามือของอินซิว ดวงตาบนนั้นจ้องเขาเขม็ง มองเขานอนนิ่งอยู่ในโลงศพ ครั้งก่อนที่มอง เขาดูเหมือนศพอย่างยิ่ง ทั้งสงบนิ่งและงดงาม ไร้อารมณ์ใด ๆ ทว่าช่วงนี้ดูเหมือนศพนี้จะเริ่มมีอารมณ์เจือปนอยู่บ้างแล้ว
หลีม่อชอบมาก
“ฉันเคยอ่านหนังสือของมนุษย์มาบ้าง ในนั้นเขียนไว้ว่า เวลาคนเรารู้สึกหดหู่มาก ๆ แค่จูบก็ช่วยได้” ปากที่อยู่บนหนวดอธิบาย พออ้าปากก็เผยให้เห็นฟันซี่เล็กแหลมคมเรียงแน่น ปลายลิ้นยื่นออกมาเล็กน้อย ไล้ผ่านหน้าผากของอินซิว “จูบหน้าผาก แล้วให้กำลังใจ”
อินซิวขมวดคิ้ว “นายอ่านนิทานสอนเด็กเรื่องอะไรมากัน จูบหน้าผากปลอบใจน่ะ มีแต่แม่ที่ทำกับเด็ก”
หนวดเอียงไปด้านหนึ่ง ดวงตาบนนั้นกะพริบ คล้ายกำลังครุ่นคิด “ขอโทษนะ แต่ฉันก็ยังอยากจูบหน้าผากปลอบนายอยู่ดี ไม่ได้เหรอ?”
อินซิวนิ่งเงียบ
ภายในห้องเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาจะเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ถ้าแค่ครั้งเดียว...”
มือที่ระแวดระวังของเขาคลายลงเล็กน้อย หนวดก็เผยรอยยิ้มทันที โน้มเข้ามาจุ๊บหน้าผากอินซิวแรง ๆ สองที ของเหลวสีดำแปะติดบนหน้าผากเขาเปาะแปะสองครั้ง ของเหลวเย็นเฉียบ ชื้นเหนียว และมีกลิ่นอายใต้ทะเลลึกค่อย ๆ ไหลลงมาตามหน้าผาก