เขานั่งหลังตรงบนเก้าอี้ จ้องชายผมขาวตรงหน้า “นายยังรู้จักเย่เทียนเสวียนด้วยเหรอ?”
“รู้จักสิ” มู่เหอตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหมุนตัวคลำหาเก้าอี้จนเจอแล้วนั่งลง “ตอนเย่เทียนเสวียนลงดันเจี้ยน เขาต้องรวบรวมข้อมูลทุกอย่าง ฉันเป็นบอสเส้นเรื่องรองของดันเจี้ยน ยังไงก็ต้องเคยเจอเขาอยู่แล้ว”
“ก็จริง...” อินซิวคิดว่าเป็นเหตุเป็นผลดี จึงถามต่อ “นายบอกว่ามีข้อมูลที่เย่เทียนเสวียนทิ้งไว้ให้ฉันตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แล้วตอนนั้นเขารู้ล่วงหน้าได้ยังไงว่าวันหลังนายกับฉันจะได้เจอกัน”
มู่เหอยิ้ม ดวงตาสีเทาหลุบลง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่ใช่การรู้ล่วงหน้าหรอก เขาแค่ทิ้งข้อมูลไว้บนเส้นทางที่นายเดิน ซึ่งในอนาคตจะเปลี่ยนไปเท่านั้น”
เขายกมือชี้ตัวเอง “ฉัน มู่เหอ เป็นบอสเส้นเรื่องรองของดันเจี้ยน ปกติแล้วคนที่ผ่านดันเจี้ยนตามวิธีทั่วไปจะไม่มีทางเจอฉัน ยิ่งเป็นคนอย่างนายที่บุกตะลุยดันเจี้ยนจนพังยับ ก็ยิ่งไม่มีโอกาสได้พบฉัน แล้วถ้าวันหนึ่งนายได้เจอฉันด้วยวิธีปกติ นายจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหนล่ะ?”
“ฉันคงไปเล่นเส้นเรื่องรองของดันเจี้ยน...” อินซิวลองคิดดูแล้ว คำตอบก็มีแค่นี้ แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่เคยคิดจะตามหาเส้นเรื่องรองอะไรนั่น แต่กลับได้พบมู่เหอด้วยเหตุบังเอิญเช่นนี้
“ใช่ เทพสังหารยอมไปเล่นเส้นเรื่องรองอย่างว่าง่าย ต้องมีเหตุผลพิเศษอะไรสักอย่างแน่” มู่เหอยิ้ม “ประมาณสามปีก่อน เย่เทียนเสวียนคุยกับฉันในดันเจี้ยน แล้วพูดถึงนายขึ้นมา”