อินซิวฟันดาบออกไปครั้งหนึ่ง ดอกไม้แห่งปรโลกขนาดมหึมาก็กลายเป็นอุปกรณ์ชิ้นเล็กลอยอยู่กลางอากาศ
พวกอสูรกายที่อยู่รอบข้างรีบส่งเสียงโห่ร้องยินดี «ฆ่าได้ดี! สมกับเป็นอินซิว ลงมือเด็ดขาดจริง ๆ!»
«ก็แค่ผู้เล่นที่ไปสวามิภักดิ์กับอสูรกาย ฆ่าก็ฆ่าสิ!»
«ใช่แล้ว สำหรับพวกผู้เล่น เขาก็เป็นคนทรยศเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ฆ่าได้ดี!»
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของพวกอสูรกาย อินซิวเผยสีหน้าประจบประแจงแล้วหัวเราะเย็นชา «ร้องอะไรกัน? เขาตายแล้ว พวกแกจะรอดหรือไง?»
รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกอสูรกายแข็งค้างขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนเป็นประหลาด
พวกมันจ้องดาบที่อินซิวยังไม่ได้เก็บเข้าฝักไม่วางตา ความหวาดกลัวอันคุ้นเคยพลันผุดขึ้นในใจ
วินาทีต่อมา อสูรกายทุกตัวก็เริ่มวิ่งหนีเอาชีวิตรอด พุ่งออกไปด้านนอก พวกมันมีจำนวนมาก ส่วนอินซิวมีเพียงคนเดียว ขอแค่วิ่งเร็วพอ อย่างไรก็น่าจะมีสักตัวที่หนีรอดกลับไปได้กระมัง!
บอสของดันเจี้ยนระดับสูงรอบนี้จะมีสักกี่ตัวที่กลับไปได้ ก็ขึ้นอยู่กับความเร็วในการหนีของพวกมันแล้ว!
อินซิวฟันดาบออกไปครั้งหนึ่ง ฉากตรงหน้าพลันโกลาหลไปหมด เสียงอสูรร้องโหยหวนปนเสียงหมาป่าหอน เสียงคร่ำครวญดังไม่ขาดสาย เงาร่างวิ่งพล่านไปมา แสงดาบเงากระบี่วูบวาบ ช่างวุ่นวายเสียจนบรรยายไม่ถูก
หลังการไล่ล่าดำเนินไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดบริเวณโดยรอบก็เงียบลง ยังมีอสูรกายหนีรอดไปได้ไม่น้อย แต่พวกที่ถูกจัดการอยู่ตรงนั้นก็มีจำนวนมากเช่นกัน