หลังจากเตะเด็กหนุ่มคนนั้นแล้ว ยาหยาก็คว้าชายเสื้อของจงมู่ขึ้นมาเช็ดปาก ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “พี่จงมู่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
รอยยิ้มหวานหยดทำให้คนลืมไปเสียสนิทว่าเธอเพิ่งใช้ชายเสื้อคนอื่นเช็ดปาก
“ไม่เป็นไร...” จงมู่เหลือบมองคนบนพื้น ก่อนแอบชำเลืองผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่อยู่แถวนั้น
จบกันแล้ว! ถูกเด็กหนุ่มคนนี้จู่โจมกะทันหันจนเรียกยาหยาออกมา แบบนี้น้องสาวที่เขาบรรยายไว้ก็โผล่มาแล้วสิ! แล้วทุกคนจะยังตามหาอะไรกันอีก!
คนอื่น ๆ จ้องยาหยาตาไม่กะพริบ มองอยู่ครู่หนึ่งก็ปรบมือดังฉาด “นี่น้องสาวของยอดฝีมืออินซิวไม่ใช่เหรอ?! ลักษณะตรงกันหมดเลย!”
“ใช่! เป็นน้องสาวของอินซิวจริง ๆ ด้วย อยู่บนเกาะนี้นี่เอง!”
“บนเกาะนี้มีเด็กคนอื่นอยู่จริง ๆ ด้วย เด็กเมื่อกี้ต่างหากที่โกหก!”
ทุกคนเลือกที่จะมองข้ามไปว่าเหตุใดน้องสาวที่พวกเขาตามหาถึงจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวตรงนี้ แถมยังโผล่มาจากความว่างเปล่า แต่ในเมื่อเป็นน้องสาวของยอดฝีมือ ทั้งยังเอาชีวิตรอดมาได้ตามลำพังตั้งนาน เธอต้องเป็นเด็กพิเศษแน่ ๆ! แค่ปรากฏตัวขึ้นมาได้เองแล้วเตะคนล้มในคราวเดียวก็เก่งมากแล้ว!
“เอ๊ะ พวกพี่รู้ได้ยังไงว่าหนูเป็นน้องสาวของอินซิว?” ยาหยายื่นหน้าไปถามพวกเขาอย่างดีใจ ก่อนจะกวาดตามองรอบ ๆ “พี่ชายหนูไป—”
ยาหยายังถามไม่ทันจบ จงมู่ก็คว้าตัวเธอเข้ามาปิดปาก “น้องสาว! ในที่สุดพี่ก็หาเธอเจอแล้ว! วิ่งไปไหนมาน่ะ ทำพี่ตกใจแทบแย่!”
ยาหยาที่ถูกปิดปาก: ???
“คราวหน้าอย่าวิ่งไปไหนซี้ซั้วอีกนะ ทำพี่เป็นห่วงแทบแย่” เขาแสร้งกอดยาหยา แล้วรีบกระซิบสรุปเรื่องราวข้างหูเธอ ขอให้ช่วยเล่นตามน้ำด้วย เพราะกลัวเผลอเปิดโปงว่าตัวเองไม่ใช่อินซิว