หลังจากเตะผู้เล่นหลายคนเข้าไปในห้องตรวจรักษาแล้ว อินซิวก็ยืนถือดาบอยู่หน้าประตูอย่างสงบนิ่ง คอยกันไม่ให้พวกนั้นคลุ้มคลั่งแล้ววิ่งหนีออกมา
เขาถือถาดอาหาร จ้องผู้เล่นหลายคนเขม็ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “ทำไมถึงจงใจใส่ยาในข้าวของฉัน?”
ข้าวของจงมู่ไม่มีปัญหา มีเพียงของเขาที่จู่ ๆ ก็ถูกผสมยาเข้ามาเล็กน้อย แถมก่อนหน้านี้พวกนั้นยังมาถามชื่อ เห็นได้ชัดว่าเล็งเป้ามาที่เขา
ผู้เล่นหลายคนสบตากัน ไม่กล้าส่งเสียง ต่างลังเลอยู่บ้าง
อินซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย ดาบยาวคมกริบในมือพลิกหมุน ก่อนข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้าไม่พูด อีกเดี๋ยวดาบของฉันจะไม่ปรานีแล้วนะ”
สีหน้าผู้เล่นหลายคนซีดเผือด รีบพูดอย่างลนลาน “เป็นเจ้าแม่ราตรี! เจ้าแม่ราตรีสั่งให้พวกเราทำแบบนี้! นางบอกว่าต้องให้คุณกินยาสักครั้ง พวกเราก็เลยทำได้แค่ใส่ลงในข้าว!”
“ทำไมต้องให้ฉันกินยาด้วย? นอกจากเรื่องอาหารแล้ว ยังสั่งอะไรไว้อีกไหม?”
เมื่อเผชิญกับสายตาเย็นเยียบของอินซิว พวกนั้นก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก “ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว พวกเราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าแม่ราตรีถึงยืนกรานให้คุณกินยา แต่นางสั่งให้พวกเราทำแบบนี้จริง ๆ เรื่องอื่นพวกเราไม่รู้อะไรเลย!”
อินซิวไม่ตอบ เพียงจ้องพวกเขาเขม็ง ผู้เล่นทั้งหลายดูหวาดกลัวมาก แต่ก็ไม่ได้บอกอะไรเพิ่ม คงไม่รู้จริง ๆ แล้ว
เมื่อกะเวลาแล้วเห็นว่าใกล้พอดี อินซิวก็ยุติเรื่องนี้อย่างเฉยเมย จ้องพวกเขารอให้ผู้เล่นแสดงปฏิกิริยาผิดปกติออกมา
ภายใต้สายตาของชายที่ไร้สีหน้าและไม่พูดไม่จาคนนี้ เดิมทีผู้เล่นทั้งหลายก็หวาดกลัวอยู่แล้ว แต่เมื่อความกลัวดำเนินไปได้ระยะหนึ่ง จู่ ๆ ก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่า