ปฏิกิริยาฉับพลันของอินซิวทำให้จงมู่ชะงักไปเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ยื่นหน้าออกไปดูอย่างระมัดระวัง กลัวว่าตัวเองจะเผลอเห็นโรงอาหารที่น่าสยดสยองเข้า
แต่เมื่อมองเข้าไป โรงอาหารขนาดไม่ใหญ่นักกลับสะอาดเรียบร้อย ผู้เล่นกับเอ็นพีซีที่อยู่ในดันเจี้ยนแห่งนี้กำลังต่อแถวรับอาหารอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
จงมู่หันมามองอินซิว ก่อนถามอย่างหยั่งเชิงว่า “พี่ซิว... โรงอาหารนี่น่ากลัวมากในสายตาพี่เหรอ?”
อินซิวนิ่งไปหลายวินาที ก่อนส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”
เห็นชัดว่าโรงอาหารแห่งนี้มีบางอย่างผิดปกติ แต่อินซิวไม่ยอมพูด จงมู่ก็ยิ่งกระวนกระวายใจ โชคดีที่ตอนนี้เขายังมองไม่เห็นอะไร
อินซิวหลุบตาลง แสร้งทำเป็นไม่เห็นเงาสีดำที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า ก่อนก้าวเข้าไป เหยียบลงบนแอ่งเลือด
โต๊ะเก้าอี้ทั้งโรงอาหารบิดเบี้ยว ผู้คนกับโต๊ะเก้าอี้ล้วนกลายเป็นรูปก้นหอย ชวนให้เวียนหัว ส่วนพื้นยิ่งพิลึกเข้าไปใหญ่ ทางเดินเนื้อเลือดคดเคี้ยวไปมาปูอยู่ทั่วทั้งโรงอาหาร ทั้งยังขยับยุกยิก
ลวดลายคุ้นตาเหล่านั้นทำให้อินซิวนึกถึงสมอง แต่เขาไม่อยากยืนยัน จึงสูดหายใจลึก ๆ ก่อนหันไปมองจงมู่ที่อยู่ข้างกาย แม้เสียงคุ้นเคยจะลอยมาให้ได้ยิน แต่ดูท่าเมื่อมาถึงโรงอาหาร อาการของเขาก็ยิ่งหนักขึ้นจริง ๆ
ใบหน้าของจงมู่คล้ายถูกเส้นสีดำอะไรบางอย่างบดบัง เหมือนผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่ใบหน้าพร่ามัวไปหมด หากไม่ได้ยินเสียง ต่อให้คนปะปนกันเต็มไปหมด อินซิวก็คงแยกไม่ออกว่าคนไหนคือจงมู่