อินซิวหรี่ตาลง ถูกเหยียบจมูกชัด ๆ พูดให้ถูกคืออีกฝ่ายกำลังหยั่งเชิง ดูว่าตอนนี้เขายอมให้อีกฝ่ายได้คืบจะเอาศอกหรือเปล่า
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองแข็งตัวอีกครั้ง อินซิวไม่อยากเอ่ยปากตอบ ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมผ่อนปรน
ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากบ้านหลังอื่นซึ่งอยู่ไม่ไกล ครั้งนี้เสียงนั้นคุ้นหูมาก แม้แต่อินซิวยังแยกแยะได้ชัดเจนว่าเป็นเสียงของเด็กผู้หญิงคนนั้น
ผ่านไปไม่ถึงสองวินาที เสียงตะโกนอื่นก็ดังขึ้น นั่นเป็นร่างที่ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง วิ่งวุ่นย้ายไปมา จากในบ้านวิ่งต่อเนื่องออกไปนอกบ้าน เสียงกรีดร้องแหลมดังตลอดทาง
อินซิวเก็บสายตาจากหลีม่อฉับพลัน ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเปิดประตูห้องที่เด็กผู้หญิงอยู่
เธอยังอยู่ข้างใน อุ้มตุ๊กตากระต่าย สีหน้างุนงง "เกิดอะไรขึ้น"
"ไม่มีอะไร อย่าออกมา" อินซิวปิดประตู หันหลังเดินไปที่หน้าต่าง แล้วเปิดม่านในบ้านออกฉับพลัน
แสงจ้าทิ่มตาในพริบตาสาดส่องไปทั่วทั้งห้อง ทำให้ลืมตาไม่ขึ้น และแทบจะเป็นจังหวะเดียวกันที่เปิดม่าน ใบหน้าไม่คุ้นหน้าคุ้นตาก็บึ้มมาแปะที่บานหน้าต่าง หลอกให้ผู้เล่นนอกจอสะดุ้งเฮือก
นางเป็นหญิงหน้าซีดเซียว ดวงตาทั้งสองข้างเปื้อนเลือด นางกดทาบบานหน้าต่าง พยายามมองเข้าไปในห้องอย่างสุดแรง ราวกับกำลังมองหาอะไรสักอย่าง ปากพึมพำงึมงำ "อยู่ที่นี่หรือเปล่า ซ่อนอยู่ที่นี่หรือเปล่า…"
สำหรับอินซิวที่เผชิญหน้ากับเจ้าแม่ราตรีมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ภาพแบบนี้กลายเป็นภาพชินตา เขาจึงมองข้ามผู้หญิงตรงหน้าไปอย่างไม่ยี่หระ แล้วเอี้ยวตัวมองออกไปข้างนอก
ภาพนอกบ้านเหมือนอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาห่างไกล ไม่ค่อยตรงกับเมืองเล็กในคำใบ้เรื่องราวเบื้องหลังเท่าไร บ้านของเขาเป็นบ้านชั้นเดียวเรียบ ๆ แต่ละหลังเล็กมาก มีพื้นที่พอให้ครอบครัวหนึ่งใช้ชีวิตเท่านั้น