"จะให้ข้าเขียนให้เจ้าไหม?" อินซิวหรี่ตาถามอย่างมีความหมาย น้ำเสียงเนือยๆ แต่แฝงการข่มขู่เล็กน้อย
เด็กหญิงพูดตะกุกตะกัก กอดตุ๊กตากระต่ายในอ้อมแขนแน่น เงยหน้ามองหลีม่อแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างเสียมิได้ พลางงึมงำ "ก็ได้..."
ท่าทางว่าง่ายเกินเหตุต่อหน้าอินซิวทำเอาผู้เล่นนอกจอตะลึง ถึงกับยอมตกลง? คุยง่ายขนาดนี้เลยหรือ? นี่มันสัตว์ประหลาดดุร้ายที่พวกเขาเห็นจริงๆ หรือ
บางคนไม่เชื่อสายตา รีบเปลี่ยนไปดูภาพห้องอื่นในตอนนั้น เพราะละเมิดกฎ เด็กหญิงกำลังกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดกัดกินร่างผู้เล่น ภาพในห้องอื่นที่ดูโหดร้ายกว่าก็คือเด็กหญิงไล่ฆ่าทั่วห้อง ความนองเลือดน่าขนหัวลุกจนดูแล้วขนพองสยองเกล้า
กลับมาที่ห้องของอินซิว เด็กหญิงนั่งเรียบร้อยบนโซฟา กอดตุ๊กตาของตัวเอง อินซิวนั่งข้างๆ ถือกระดาษปากกาเขียนเนื้อหาให้ ภาพนั้นช่างสงบงาม สามัคคีกลมเกลียว
แม้แต่เด็กหญิงที่ไม่โกรธาไม่กัดขย้ำยังนั่งขี้ขลาดอยู่ตรงนั้น ท่าทางว่านอนสอนง่ายกลับดูน่ารักน่าชมขึ้นมาก
"ดันเจี้ยนของอินซิวทำไมผ่านไม่เหมือนคนอื่นเลย!"
"ข้าจะไปรู้ได้ไง! รวมๆ แล้วรู้สึกว่าอสูรกายในดันเจี้ยนต่อหน้าเขาเชื่องมากเลยนะ"
"ข้าไม่เชื่อ! ข้าไม่เชื่อว่าอสูรกายทั้งหมดต่อหน้าเขาจะเชื่องได้ขนาดนี้! ต้องมีสักตัวที่จัดการเขาได้!"
"ข้าก็ไม่เชื่ออออ! ข้าเข้าเผชิญหน้านี้ครั้งแรกยังโดนเจ้าสาวน้อยนี่ขู่ซะอยู่ในห้องทั้งวัน! ทำไมกันนะ! ทำไมตอนนี้เธอถึงเชื่องนัก!"
"ข้าเริ่มรู้สึกไม่สมดุลในใจแล้ว เวรเอ๊ย! สมัยข้าเล่น เด็กหญิงคนนั้นทำไมไม่เชื่องแบบนี้!"
ช่องสนทนาคร่ำครวญยกใหญ่ แต่ก็ยังเพ่งความสนใจไปที่ห้องของอินซิวอยู่ดี
"ให้ข้าคิดหน่อย... จะสรุปสิ่งที่แม่ของเจ้าฝากไว้ให้ยังไงดี?" อินซิวค่อนข้างระมัดระวัง เขาจะไม่คัดลอกเนื้อหาในกระดาษทั้งหมด เพราะกลัวว่าที่เขียนลงไปจะกลายเป็นกฎของดันเจี้ยนด้วย จึงสรุปง่ายๆ