เมื่อเผชิญกับคำถามของหญิงสาว อินซิวตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านว่า "เป็นสุนัข"
เด็กหญิงในห้องด้านในบีบตุ๊กตากระต่ายอย่างแรง ตัวนายนั่นแหละคือสุนัข!!
"สุนัข?" หญิงสาวหรี่ตาลง "จริงหรือ?"
"เป็นสุนัขดุร้าย เลยไม่กล้าปล่อยออกมา" อินซิวไม่รู้สึกรู้สาอะไร หันหลังไปเคาะประตูห้องด้านใน "ร้องหน่อย"
เด็กหญิง: ???
"ไม่ร้องก็รอตาย"
"โฮ่ง โฮ่ง..." เสียงสุนัขเล็ก ๆ ดังมาจากห้องด้านใน แม้จะเบามาก แต่ฟังดูเหมือนเสียงสุนัขจริง ๆ
สีหน้าของหญิงสาวที่อยู่นอกหน้าต่างซับซ้อน "ฟังดูไม่เหมือนสุนัขดุร้ายเลย"
"สุนัขตัวเล็ก กัดคนก็เจ็บ" อินซิวกลับมาที่หน้าต่าง เอื้อมมือไปดึงม่าน "มีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มี ข้าจะพักผ่อนแล้ว"
หญิงสาวครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที "ให้ข้าดูสุนัขหน่อยได้ไหม?"
อินซิวดึงม่านปิดฉับลง ไร้ความปรานีอย่างยิ่ง
การโกหกหลอกผีมาจนถึงตอนนี้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว ก่อนหน้านี้หญิงสาวยังสามารถกลับไปอย่างฮึกเหิมแล้วบอกว่าเจอเด็กหญิง จากนั้นนำพาคนจำนวนหนึ่งมาเคาะประตู แต่ตอนนี้นางกลับไปแล้วคงพาคนจำนวนมากมาเคาะประตูอย่างเอิกเกริกไม่ได้ เพียงเพื่อมาดูสุนัขหรอกกระมัง?
ปฏิภาณไหวพริบและการโกหกด้วยสีหน้าเรียบเฉยของอินซิวทำให้ผู้คนนอกจอตกตะลึง
"ยังทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? ข้าเรียนรู้แล้ว..."
"สมกับเป็นอินซิวจริง ๆ เขาใจเย็นมากเลยนะ... ตอนที่หน้าของผู้หญิงคนนั้นโผล่มาที่หน้าต่าง หัวใจข้าหยุดไปหนึ่งวินาที"
"ข้าก็เช่นกัน รู้สึกว่าหัวใจจะวายแล้ว นี่คือพลังของผู้เล่นระดับสูงที่เคลียร์มาหมดแล้วหรือ? ตามไม่ทันเลย"
"เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอดนี่ ไม่เคยเห็นเขามีปฏิกิริยารุนแรงอะไร"
"นี่คือการกลับมาของผู้เล่นระดับสูงเพื่อเล่นกับพวกอ่อนหัด ดันเจี้ยนนี้ไม่ใช่ดันเจี้ยนฝึกหัดที่ข้าเคยผ่านมาเลย ยากกว่ามาก!"