จงมู่กัดฟัน แล้วผลักประตูห้องน้ำออกอย่างแรง
พนักงานหญิงตรงหน้าประตูรีบเงยหน้าขึ้น จ้องจงมู่อย่างไม่วางตา ในที่สุดคนคนนี้ก็ทนไม่ไหวจนออกมาแล้วหรือ? เธอยังจะทำผลงานให้ทันในช่วงเวลาสุดท้ายได้ไหมนะ?
จงมู่มองพนักงานหญิงหน้าประตูด้วยใบหน้าซีดเผือด ก่อนฝืนใจหันหลังวิ่งไปยังหน้าต่างห้องน้ำ แล้วก้มมองลงไป
ที่นี่เป็นชั้นสอง ผนังด้านนอกที่พักเรียบลื่นมาก กระทั่งท่อก็ยังไม่มี จึงไม่มีที่ให้เหยียบเลยสักนิด ส่วนความสูงของชั้นสองนั้น จะว่าสูงก็ไม่สูง จะว่าต่ำก็ไม่เชิง หากกระโดดลงไป ขาอาจมีปัญหาได้
จงมู่กวาดตามอง ประเมินความสูง แล้วค่อย ๆ ยื่นขาออกไปนอกหน้าต่างครึ่งหนึ่งด้วยความลังเล ขณะที่กำลังจะรวบรวมความกล้าแล้วกระโดดลงไปทีเดียว เสียงคำรามที่ดังต่อเนื่องมาจากทางลานกลางเมืองกลับหยุดลงกะทันหัน
จงมู่ชะงัก ก่อนหันกลับไปมองทางเข้าห้องน้ำ พนักงานหญิงหายไปแล้ว
ถ้าเธอหายไป ก็หมายความว่า... ฟ้าสางแล้วหรือ?
จงมู่รีบชะโงกหน้าออกไปดูด้านนอก ขอบฟ้าเหนือเมืองเล็กเริ่มสว่างขึ้น แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ ปรากฏ
วินาทีถัดมา เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นของเหล่าผู้เล่นก็ดังขึ้นจากในอาคาร ทุกคนตะโกนพร้อมกันว่า “ในที่สุด! ฟ้าสางแล้ว! เด็กหญิงล้มลงแล้ว! ชาวเมืองชนะแล้ว!”
“ไป ๆ รีบไปดูเร็วว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม! ต่อสู้กับชาวเมืองมาตั้งนานขนาดนี้ ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดก็น่าจะตายได้แล้วมั้ง”
“ถึงยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องฆ่าให้ตาย! เราต้องใช้ศพเพื่อทำเงื่อนไขผ่านดันเจี้ยน!”
“รีบไป ๆ!”
เหล่าผู้เล่นพากันวิ่งออกจากอาคารอย่างกระตือรือร้น คำพูดคลุ้มคลั่งของพวกเขาทำให้ใจจงมู่สั่นสะท้าน
บ้าเอ๊ย? เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม? ผู้เล่นที่ขี้ขลาดจนไม่กล้าออกจากห้อง จู่ ๆ ก็กล้าหาญถึงขั้นจะรีบไปถึงจุดนองเลือดเป็นกลุ่มแรกเลยหรือ?
จงมู่รีบชักขากลับ แล้วพยายามแทรกตัวลงบันไดไปกับกลุ่มผู้เล่น ทว่าทุกคนดูตื่นเต้นอย่างประหลาด ต่างพากันกรูลงไปอย่างรวดเร็ว จนจงมู่ถูกเบียดไปติดมุม