ผู้เล่นที่ขยับขาได้อย่างอิสระแล้วลูบเท้าที่บาดเจ็บ พลางเหลือบมองอินซิวซึ่งยืนอยู่ไกล ๆ
ในกระเป๋าของเขาไม่ได้มีแค่เสบียง ยังมีอุปกรณ์รักษาอาการบาดเจ็บด้วย แม้จะเจ็บอยู่บ้าง แต่ตกปลาตัวใหญ่ได้ก็คุ้มแล้ว
เขาสังเกตมาแล้วว่า ผู้เล่นตรงหน้าสะพายขวานดับเพลิงสีแดงไว้ด้านหลัง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นอุปกรณ์อาวุธ ในดันเจี้ยนระดับต่ำของแบบนี้พบเห็นได้ยากมาก ขณะที่มีดสั้นที่เขาซื้อมาจากร้านค้าในเมืองเล็กย่อมเทียบกับอาวุธที่ได้มาจากดันเจี้ยนไม่ได้แน่
มีอุปกรณ์อาวุธแบบนี้อยู่กับตัว ก็ย่อมมีอำนาจพูดในหมู่ผู้เล่น และกุมอำนาจจริงไว้ในมือ
โดยเฉพาะในดันเจี้ยนที่ผู้เล่นอาจเป็นศัตรูกันในตอนนี้ ในเมื่อสะพายมันเดินอวดไปทั่วอย่างไม่เกรงใจ ก็อย่ามาโทษเขาที่ลงมือเลย
แววตาของผู้เล่นพลันเหี้ยมเกรียม แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม เขายื่นมือล้วงเข้าไปในกระเป๋า “ขอบคุณนะ แต่รอก่อนสิ อาหารฉันมีไม่มาก เก็บไว้ในกระเป๋าหมดเลย เดี๋ยวหยิบให้”
เขาดึงถุงมาคลุมบาดแผลที่ขาอย่างสงบนิ่ง จากนั้นสอดมือเข้าไปคว้าอุปกรณ์รักษาที่อยู่ข้างใน บีบเบา ๆ พอแผลที่ขาหายดี ก็รีบกำมีดที่ซ่อนอยู่ในถุงไว้แน่น
“ขอดูก่อนนะ ว่าฉันจะให้อะไรคุณได้บ้าง?” ผู้เล่นพูดพลางยิ้ม ก่อนจะชักมือที่กำมีดออกจากกระเป๋าอย่างฉับพลัน แล้วแทงไปที่ท้องของจงมู่ด้วยความรวดเร็ว
ประกายเย็นวาบขึ้นกลางอากาศ ตามด้วยเสียงเคร้งเมื่อโลหะกระทบกัน มีดสั้นที่ผู้เล่นแทงออกไปกระแทกกับขวานดับเพลิงของจงมู่อย่างแรงจนปลายมีดงอ