“ถ้าไม่ว่าอะไร งั้นผมเอาไปนะครับ” จงมู่ยิ้มพลางรีบเก็บเสบียงที่จำเป็น ท่ามกลางสีหน้าราวกับจะร้องไห้ของผู้เล่นคนนั้น
เพิ่งเก็บของเสร็จ คนที่ถูกมัดอยู่กับต้นไม้ก็พลันตื่นตระหนก จ้องเขม็งไปยังจุดหนึ่งด้านหลังจงมู่
จงมู่ซ่อนอุปกรณ์เก็บของ ก่อนหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นอินซิว
“พี่ซิว! มาแล้วเหรอครับ! พอดีเลย เมื่อกี้ผมเตรียมเสบียงไว้ให้พวกเราด้วย!” เขาโบกมือให้อินซิวอย่างร่าเริง ก่อนก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา
คนที่ถูกมัดอยู่กับต้นไม้เห็นคนแปลกหน้าถือดาบโผล่มา ก็พลันตื่นกลัวขึ้นมาอีก ทันทีที่มาถึงก็พกดาบมาด้วย ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีแน่ ๆ หากเขามาแย่งเสบียงเหมือนกัน แล้วฆ่าคนตรงหน้าแถมฆ่าตัวเองด้วยจะทำอย่างไร
แต่พอเห็นจงมู่ทักทายอีกฝ่ายพลางเดินเข้าไปหา เขาก็โล่งใจขึ้นมาทันที อย่างน้อยชีวิตที่แลกมาด้วยเสบียงก็คงรักษาไว้ได้แล้ว
อินซิวไม่แม้แต่จะปรายตามองคนข้างต้นไม้ เพียงเอ่ยเสียงเรียบกับจงมู่เบา ๆ ว่า “คราวหน้าอย่าเอาอุปกรณ์เก็บของออกมาต่อหน้าคนอื่น ถ้าโดนขโมยขึ้นมา เสบียงทั้งหมดก็จะหายไปในพริบตา”
ที่นี่ถือเป็นดันเจี้ยนสำหรับผู้เล่นใหม่ ผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่ไม่มีอุปกรณ์กันอยู่แล้ว หากมีใครซ่อนอุปกรณ์ที่บรรจุเสบียงไว้เต็มตัว ก็ย่อมเรียกสายตาอิจฉาได้ ต่อให้ไม่แย่งกันซึ่ง ๆ หน้า ก็อาจลอบขโมยได้
“ครับ ๆ ๆ” จงมู่รีบทำหน้าขึงขัง แล้วเอาอุปกรณ์ไปซ่อนตรงตำแหน่งใหม่อย่างจริงจัง
พออินซิวเตือน เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่ไม่มีอุปกรณ์กันเลย อย่าว่าแต่อุปกรณ์อาวุธ แค่มีอุปกรณ์เล็ก ๆ สำหรับเอาชีวิตรอดสักชิ้นก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ตอนอยู่ในเมืองเล็กเขาถูกดูแลดีเกินไปจริง ๆ