อินซิวถือแผนผังมาเทียบกับโครงสร้าง พื้นที่ครึ่งหนึ่งที่ถูกระบายดำไว้ น่าจะเป็นเขตคนวิกลจริตตามที่ว่า
การกินยาจะบดบังอันตรายและสร้างภาพลวงให้ผู้เล่น ดังนั้นการกินยาจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้อง ในทางกลับกัน การไม่กินยากลับพอใช้เป็นแนวทางอ้างอิงได้ แต่การไม่กินยาจะทำให้อาการทางจิตค่อย ๆ รุนแรงขึ้นจนเข้าสู่เขตคนวิกลจริต
อินซิวไตร่ตรองอย่างละเอียด หากลานบ้านอยู่ในเขตคนวิกลจริต ที่นั่นก็คุ้มค่าแก่การไปเยือน
“ผมเห็นการประเมินอาการทางจิตของผู้ป่วยในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ที่ห้องตรวจ ถ้าไม่กินยาอย่างต่อเนื่อง อาการทางจิตจะได้รับผลกระทบ จากนั้นก็จะถูกส่งเข้าเขตคนวิกลจริต” อินซิวเล่าระดับอาการทางจิตที่จดบันทึกไว้ให้จงมู่ฟัง
จงมู่หยิบกระดาษกับปากกามาจดทันที พออ่านจบก็นึกขึ้นได้ว่าอินซิวจะไม่กินยาต่อจากนี้ จึงตกอยู่ในภวังค์
“แต่พี่ซิว โรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ส่งผลต่อสภาพจิตใจของผู้เล่นมากเลยนะ แค่ระดับสองก็น่ากลัวมากแล้ว ดูระดับสามสิ จะเห็นภาพหลอน แล้วก็ห้ามตัวเองไม่ให้ทำร้ายคนรอบข้างไม่ได้ ผมกลัวว่าพี่จะรับไม่ไหว” จงมู่เผยสีหน้ากังวล ใคร ๆ ก็รู้ว่าพี่ซิวต้านทานพลังมารได้ต่ำ ความทรงจำที่เลือนหายกับอดีตของเขามักกลายเป็นสิ่งที่พันธนาการอินซิวไว้
“ไม่เป็นไร” อินซิวพับแผนผังอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเก็บใส่กระเป๋า ดวงตาที่หลุบต่ำไร้แววหวั่นไหว “ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ถึงเวลาท้าทายจุดอ่อนของตัวเองสักครั้ง”