ห้องพักในโรงเตี๊ยมไม่ได้กว้างนัก ภายในมีเตียงเดี่ยวสองเตียงกับพื้นที่สำหรับล้างหน้าแปรงฟัน แต่ไม่มีห้องน้ำ การตกแต่งเรียบง่าย ผังห้องพอดีสำหรับคนสองคน
บนผนังมีหน้าต่างเพียงบานเดียวกับภาพวาดหนึ่งภาพ หน้าต่างไม่ใหญ่ กว้างประมาณช่วงไหล่ของอินซิว เมื่อมองออกไปจะเห็นลานกลางเมืองเล็กและรูปปั้นของหญิงคนนั้น ทิวทัศน์จากห้องกลับดีเกินคาด มองตรงไปยังลานได้พอดี
“พี่ชาย ภาพนี้แปลกจังเลย” เด็กหญิงตัวน้อยที่พอเข้าห้องมาก็วิ่งซุกซนไปทั่ว พลันยกมือชี้ภาพประดับบนผนัง
ในภาพเป็นหญิงงามคนหนึ่งกำลังหลับตา ผมสีทองสว่างเจิดจ้า ผิวขาวผ่อง มือทั้งสองประสานกันอยู่ตรงอก ท่าทางคล้ายกำลังหลับตาสวดภาวนา ภาพวาดเหมือนจริงราวกับมีชีวิต
ตอนอินซิวเข้ามา เขาเห็นภาพคล้ายกันภาพหนึ่งบนผนังห้องโถงชั้นล่างไปแล้ว แต่ในภาพนั้นไม่ใช่หญิงสาว หากเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้าน กำลังหลับตาในท่าเดียวกัน
ภาพวาดลักษณะเดียวกันมีอยู่ทั่วทางเดินและตรงปากบันได คนในภาพมีทั้งชายและหญิง อายุหลากหลาย แต่มีจุดร่วมคือหลับตากันทุกคน
อินซิวนึกถึงกฎข้อหนึ่ง: อย่าจ้องตากับบุคคลในภาพวาดภายในห้องเป็นเวลานาน และอย่าสนใจเสียงของพวกเขา
อย่างแรก ภาพวาดที่หลับตาอยู่จะจ้องตากันได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเสียงด้วย แค่อ่านกฎก็ยืนยันได้เต็มร้อยแล้วว่าภาพวาดทั่วทั้งอาคารไม่ธรรมดา แต่พวกมันกลับมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
“แปลกตรงไหนหรือ?” อินซิวถามเสียงเบา อยากรู้ว่าในสายตาเด็กหญิงมีอะไรแตกต่างไปหรือไม่