“ไอ้ไร้ประโยชน์! พวกแกยังกล้าทรยศฉันอีกเหรอ!” เด็กหนุ่มตวาดลั่น แค่ขยับตัวเล็กน้อย เบื้องหน้าก็มืดสนิท ความหวาดกลัวที่จวนเจียนจะตายแทบจะบดขยี้เขาอยู่แล้ว
“รู้อย่างนี้ตอนนั้นฉันน่าจะเผาพวกแกให้ตายในถ้ำ! ฆ่าพวกแกให้หมด!”
เขาโกรธเกรี้ยวอย่างบ้าคลั่ง พอระบายจนหมดก็เริ่มหวาดกลัว ทำได้เพียงอ้อนวอนเสียงแผ่ว “ช่วยเอาอุปกรณ์ออกมาให้ฉันที… ฉันมีอุปกรณ์รักษา… ใช้ได้ตอนที่ยังไม่ตาย… ช่วยฉันด้วย… ขอร้องล่ะ…”
เด็กหนุ่มที่เคยวางอำนาจเหนือคนอื่นและฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ก็มีวันที่ต้องอ้อนวอนผู้อื่นเสียงเบาเช่นนี้เหมือนกัน
ผู้เล่นที่ถือหุ่นเชิดตัวจิ๋วของอินซิวอยู่ข้าง ๆ ชะงักไป “อุปกรณ์เก็บไว้ในกระเป๋านายเหรอ?”
“ใช่… ใช่…” เด็กหนุ่มรีบตอบ ตอนนี้เขาแทบหายใจไม่ออกแล้ว ความเจ็บปวดกับความหวาดกลัวทำให้ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด ร่างกายยังไม่ตาย แต่จิตใจกำลังจะแตกสลายเสียก่อน ส่วนคำตอบของผู้เล่นก็คือความหวังสุดท้ายของเขา
เขาสงสัยจริง ๆ ว่าอินซิวจะฟันคอเขาขาดได้ในดาบเดียว รอยดาบกรีดอ้อมลำคอ เลือดแดงสดไหลทะลัก ดูราวกับศีรษะกำลังจะหลุดออกจากบ่า ทว่าบาดแผลกลับไม่ลึกนัก อีกฝ่ายจงใจฟันผ่าน ๆ ให้เขาได้หายใจต่ออีกสักสองสามเฮือก ก่อนจะปล่อยให้ตายท่ามกลางการดิ้นรนและความเจ็บปวด
ผู้เล่นที่ถือหุ่นเชิดตัวจิ๋วของอินซิวลองเอื้อมมือไปคลำดู แล้วก็พบมดตัวเล็ก ๆ อยู่ในกระเป๋าของเด็กหนุ่มจริง ๆ
“ได้มาหรือยัง? เจออุปกรณ์หรือเปล่า?” เด็กหนุ่มถามอย่างร้อนรน แทบอดใจรอให้ฟื้นคืนสภาพไม่ไหว เพราะนี่คือความหวังเดียวที่จะทำให้เขารอดชีวิต