“ส่วนผู้เล่นคนนี้น่ะหรือ...” อินซิวจ้องหลีม่อท่ามกลางสายตาของเหล่านักล่า ก่อนค่อย ๆ ลดเสียงลง “ฉันว่าเขาคงไม่ตายง่าย ๆ หรอก คงต้องใช้เวลาทรมานเขาช้า ๆ สักหน่อย”
เหล่านักล่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ ใช่แล้ว ดูจากท่าทางแล้วสัตว์ประหลาดตัวนี้แข็งแกร่งมาก! ต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ฆ่าเขาได้ไม่ง่าย พวกมันเข้าใจดี!
“ยอดฝีมือ สู้ ๆ นะ! อย่าปล่อยให้ผู้เล่นสุดน่ากลัวคนนี้หนีไปได้เด็ดขาด!”
“นั่นสิ! แค่คุณจับตาดูเขาไว้ คืนนี้พวกเราก็ล่าผู้เล่นได้อย่างอิสระแล้ว!”
“เมื่อไม่กี่คืนก่อน ระหว่างทางไปตามหาผู้เล่นคนอื่น บังเอิญเจอเขาเข้า ทำเอาฉันตกใจแทบแย่! สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือ!”
เหล่านักล่าพูดคุยกันพลางหันหลังจากไป ตัดสินใจไม่สนใจผู้เล่นคนนี้ที่ปรากฏอยู่บนเครื่องระบุตำแหน่ง แล้วมุ่งหน้าไปที่อื่น
ระหว่างทางพวกมันยังช่วยกันกระจายข่าวว่า ชายร่างดำมืดที่น่ากลัวบนเกาะถูกยอดฝีมือของพวกมันจับตัวไว้แล้ว กำลังถูกทรมานอย่างหนัก นักล่าคนอื่น ๆ จึงควรเลี่ยงปากทางเข้าเกาะนั้นไปก่อน
ทำให้ก่อนฟ้าสาง ไม่มีนักล่าคนไหนมาที่นี่อีกเลย
“แฟน พวกมันไปแล้ว” เมื่อเห็นเงาร่างเหล่านั้นค่อย ๆ ลับหายไป หลีม่อก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือโอบเอวอินซิวไว้ แล้วแนบตัวเข้าหาเขาพลางกระซิบ “แฟน ฉันช่วยคุณได้บ้างไหม?”
เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าตัวเองพยายามเพื่อแฟนเพิ่มอีกหนึ่งนาทีแล้ว จึงน่าจะได้รับคำชมกับรางวัลจากแฟน แต่อินซิวกลับถอดหน้ากากอันอึดอัดออกอย่างไร้อารมณ์ แล้วจ้องหลีม่อเขม็ง