ทั้งต้องช่วยผู้เล่นระดับตัวท็อปปราบสัตว์ประหลาด ทั้งต้องคอยดูแลความรักของพวกเขา เขาทุ่มเทให้เหล่าตัวท็อปมากเกินไปแล้ว
แต่ยังดีที่ดันเจี้ยนดำเนินมาถึงช่วงท้ายอย่างราบรื่น พักผ่อนหย่อนใจสักหน่อย ให้เหล่าตัวท็อปได้หายใจหายคอบ้างก็ดี ไม่มีใครรู้ว่าต่อจากนี้ยังต้องเผชิญอะไรอีก ก่อนจะได้อุปกรณ์มา พวกเขาจำเป็นต้องคอยระแวดระวังไปจนถึงวินาทีสุดท้าย
“พี่ชายดีกับเจ้าดำคนนั้นจังเลยนะ” ยาหยานั่งยองอยู่ในพุ่มไม้ บีบคลึงตุ๊กตากระต่ายไปพลาง ทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจจนคิ้วแทบจะขมวดเข้าหากัน “เจ้าดำนั่นคิดไม่ดีแน่ ๆ”
“แต่ถ้ามีคนดีกับพี่ชายของเธอเพิ่มขึ้นอีกคน มันไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?” จงมู่ถามอย่างไม่เข้าใจพลางลูบศีรษะยาหยา “พี่ชายเธอก็มีความสุขมากเหมือนกันนะ”
ยาหยายกมือชี้ไปยังเงาร่างสีดำสนิท “เขาก็เหมือนนายกเทศมนตรี มีจุดประสงค์ไม่ดีต่อพี่ชาย แต่พี่ชายกลับดีกับเขาเป็นพิเศษอยู่เสมอ ฉันไม่เข้าใจเลย”
ในความทรงจำของยาหยา หลีม่อกับนายกเทศมนตรีต่างก็เป็นอสูรกายที่เข้าหาอินซิวด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ส่วนเรื่องที่ลึกซึ้งกว่านั้นเธอไม่เข้าใจ เธอจำได้แค่ว่าเจ้าตัวประหลาดนี่ตอนอยู่ในเมืองเล็กเอาแต่ปีนขึ้นไปบนเตียงพี่ชาย แล้วม้วนตัวกอดพี่ชายนอนทุกวัน เธอมองอยู่บนเตียงข้าง ๆ เชียวนะ! ความประทับใจแย่สุด ๆ!
“เขาไม่เหมือนนายกเทศมนตรีหรอก” จงมู่เกาคิ้วพลางครุ่นคิดว่าจะอธิบายให้น้องสาวที่อายุยังน้อยและคิดอะไรเรียบง่ายเข้าใจได้อย่างไร ความต้องการฝ่ายเดียวที่ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร กับความกระตือรือร้นที่คอยดูแลเอาใจใส่และทุ่มเทให้หมดใจนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง