“อืม คิดถึงสิ คิดถึงมากเลย” อินซิวตอบส่ง ๆ พลางยื่นมือไปคว้าหนวดน้อยที่กำลังดิ้นรนอย่างยากลำบากออกมา จากนั้นก็ออกแรงดึงจนหลุด แล้วหิ้วไว้ในมือสะบัดสองสามที
อินซิวยังไม่ทันได้ดูว่าหนวดน้อยที่ถูกกดจนแบนเป็นอย่างไร หลีม่อก็ยื่นมือมารับมันกลับไป แล้วหลอมรวมเข้ากับร่างกาย
“ตอนนี้ความสนใจของแฟนควรจะมาอยู่ที่ผมแล้วใช่ไหม?” หลีม่อยกมุมปาก เผยรอยยิ้มท่ามกลางความมืด แม้เขาจะเผลอแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบออกมาอยู่เสมอ แต่อินซิวก็ชินตาแล้ว
“สามวันมานี้บนเกาะเป็นยังไงบ้าง?” อินซิวเผชิญกับสายตาร้อนแรงของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อย ๆ เบนสายตาไปมองทางอื่น คอยจับตาความเคลื่อนไหวของพวกนักล่าที่ขึ้นเกาะมา
“ทุกอย่างเรียบร้อยดี” หลีม่อตอบพลางก้าวเข้ามาช้า ๆ อีกหนึ่งก้าว จนแทบจะยึดพื้นที่ตรงหน้าอินซิวไว้ทั้งหมด “สามวันนี้แฟนคิดถึงผมบ้างไหม?”
พออีกฝ่ายพูดถึงเรื่องนี้ อินซิวก็อดนึกถึงปลาที่ตกมาสามวันแล้วยังตกไม่ได้ขึ้นมาไม่ได้ เขาจึงขมวดคิ้วถอนหายใจ
พอเขาถอนหายใจ หลีม่อก็เงียบไป
แฟนไม่เพียงไม่คิดถึงเขา แต่พออยู่ต่อหน้าเขายังถอนหายใจอีก ราวกับไม่เต็มใจจะพบหน้าเขาอย่างนั้น
เพิ่งไม่ได้เจอกันแค่สามวัน ท่าทีที่แฟนมีต่อเขากลับเย็นชาราวกับหย่ากันมาแล้วสามปี
หลีม่อชะงักไปเล็กน้อย สมองครุ่นคิดหาทางกู้หัวใจแฟนมนุษย์ด้วยความเร็วแสง สำหรับเขาแล้วเรื่องนี้ช่างยากเหลือเกิน!
เมื่อรอบข้างเงียบลง อินซิวก็สังเกตเห็นเสียงฝีเท้าบางกลุ่มกำลังเข้ามาใกล้ทางนี้ ดูเหมือนจะเป็นเสียงของพวกนักล่า