ตอนนี้อุปกรณ์ที่เขาใช้ได้ดีที่สุดมีอยู่สองชิ้น ชิ้นหนึ่งโจมตีได้เอง ส่วนอีกชิ้นใช้โจมตีแบบตั้งรับ แม้จะไม่แข็งแกร่งเท่าอินซิว แต่หากต้องแลกชีวิตเพื่อสังหารพวกนั้นก็ยังพอทำได้
แต่ผู้เล่นหลายคนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย “ต่อให้นายฆ่าพวกเราตอนนี้ อินซิวก็ยังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเหมือนเดิม เขาไม่มีทางมีชีวิตออกจากดันเจี้ยนนี้ได้หรอก”
เหล่าผู้เล่นชะงักไปชั่วขณะ ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้เล่นหน้าใหม่ พวกเขาก็ยังไม่ใส่ใจอยู่ดี
“ถ้าไม่มีอินซิวแล้ว ผู้เล่นหน้าใหม่อย่างนายจะนับเป็นตัวอะไรได้? นายก็ทำได้แค่มองเขาตาย! แล้วอีกไม่นานนายก็ตายในดันเจี้ยนนี้เหมือนกัน ถึงตอนนั้นก็ไม่มีใครได้ออกไปทั้งนั้นแหละ”
ผู้เล่นหลายคนหัวเราะลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
แววตาของจงมู่ยิ่งมืดครึ้มลง
ถ้าหัวหน้าเย่อยู่ที่นี่ หรือไม่ก็ยาหยา หลีม่อ ต่อให้เป็นใครคนอื่นก็คงช่วยพี่ซิวได้มากกว่าเขา
แต่เขาช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน ทั้งที่เรียนรู้เรื่องราวในเมืองเล็กมาตั้งมากมาย ผ่านดันเจี้ยนมาหลายแห่งแล้ว ก็ยังทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ สุดท้ายยังต้องให้พี่ซิวเสี่ยงอันตรายผ่านดันเจี้ยนอยู่ดี
แต่เขายังมีวิธีช่วยพี่ซิวอยู่
“ใครบอกว่าฉันทำได้แค่มองพี่ซิวตาย” ราวกับตัดสินใจได้แล้ว แววตาจงมู่แน่วแน่ เขาหยิบมีดสั้นเล่มนั้นออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง
ผู้เล่นหลายคนรีบถอยหลังไปสองสามก้าว จับตาดูเขาอย่างระแวดระวัง
“ก็จริง คนเดียวที่เข้ามาพร้อมเขาคือผู้เล่นหน้าใหม่อย่างฉัน ตอนนี้เขาไม่มีทั้งความช่วยเหลือจากฉัน ไม่มีอุปกรณ์ แถมยังไม่ได้สติ... แต่ถึงจะอยู่ในอันตรายของดันเจี้ยนเพียงลำพัง ขอแค่ส่งข่าวไปถึง ก็จะมีคนทุ่มสุดกำลังไปช่วยพี่ซิว”