“ถ้าฉันไม่เล่นกับนายล่ะ?” เย่เทียนเสวียนหยั่งเชิงอย่างเชื่องช้า
เงาดำฝั่งตรงข้ามไม่สะทกสะท้าน “พวกแกจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป”
“ตลอดไปก็ไม่แน่หรอกมั้ง?” เย่เทียนเสวียนยิ้มพลางนั่งลงตรงข้าม “อย่าลืมสิว่าในดันเจี้ยนนี้มีตัวตนที่นายจัดการไม่ได้อยู่ข้างอินซิว”
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย ดวงตาสีฟ้าส่องประกายเจิดจ้าในความมืดราวกับอัญมณี
ภาพฉากโดยรอบปรากฏขึ้น อินซิวกำลังพูดคุยกับก้อนเหนียวหนืดบนมือของเขา
เงาดำขยับตัว หนวดเส้นหนึ่งชี้ไปยังถาดบนโต๊ะ “นายพูดถูก แต่ยังไงนายก็ต้องเล่นเกมกับฉัน ไม่อย่างนั้น...”
ฉากในพื้นที่ที่เย่เทียนเสวียนอยู่พลันเปลี่ยนไป ในความมืดปรากฏผู้คนกลุ่มหนึ่งถูกเมือกห่อหุ้ม ลอยอยู่กลางอากาศ พวกเขาหลับใหลและดิ้นรนอยู่ในนั้น ไม่อาจทำอะไรกับสภาพแวดล้อมรอบตัวได้
แค่เหลือบมอง เย่เทียนเสวียนก็จำได้ว่าพวกเขาคือชาวเมืองเล็ก
ความโกรธบางเบาวาบผ่านดวงตาของเขา แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่ง มองเงาดำฝั่งตรงข้าม “นายเก่งจริง ๆ ถึงขั้นไปถึงเมืองเล็กได้ด้วย”
“แต่ในเมื่อนายเก่งขนาดนั้น แล้วจะมาเล่นเกมกับฉันที่นี่ทำไม”
เงาดำจ้องเขาเขม็ง “ฉันอยากเรียนรู้จากนายว่าจะกลายเป็นมนุษย์ได้อย่างไร แล้วขังเขาไว้ที่นี่”
เย่เทียนเสวียนรู้ดีว่าเป้าหมายสุดท้ายของมันคืออินซิว แต่ไม่เข้าใจเลยว่าการที่อินซิวต้องกลายเป็นมนุษย์เกี่ยวข้องกันอย่างไร
“แล้วถ้าเรียนรู้วิธีเป็นมนุษย์ได้จะเป็นยังไง?” เย่เทียนเสวียนมองมันอย่างไม่เข้าใจ สัตว์ประหลาดไม่จำเป็นต้องเลียนแบบมนุษย์ให้เหมือนทุกอย่างอยู่แล้ว