อินซิวยังไม่ทันได้มองให้ชัดว่านั่นคืออะไร ก็เห็นร่างสีแดงพุ่งเข้าไปในหนองน้ำ แปลงเป็นสัตว์ประหลาดในชั่วพริบตา ก่อนจะเหยียบเด็กหญิงในหนองน้ำจนแน่นิ่ง แล้วกระโดดกลับมา
“พี่ชาย นั่นไม่ใช่น้องสาวของพี่สักหน่อย” ยาหยากลับคืนสู่ร่างปกติอย่างมีความสุข ก่อนจะโผเข้ากอดขาอินซิวแล้วถูไถไปมา
อินซิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปล้วงกระเป๋า เหรียญอุปกรณ์ข้างในหายไปแล้ว
“เธอออกมาเองได้ด้วยหรือ?” อินซิวกวาดตามองพื้นที่หนองน้ำรกร้าง แล้วลูบศีรษะยาหยา โชคดีที่ยาหยาโผล่มา สติของเขาถึงค่อย ๆ กลับคืนมา
“เปล่านะ มีคนใช้งานหนู หนูถึงออกมาได้ ไม่ใช่พี่ใช้หนูเหรอ?” ยาหยามองอินซิวอย่างงุนงง เงื่อนไขที่ตั้งไว้ควรมีแค่อินซิวเท่านั้นที่เรียกเธอออกมาได้สิ แปลกจัง
“อาจเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมที่ฉันอยู่ตอนนี้ ที่นี่ดูแปลก ๆ” อินซิวเองก็แยกไม่ออกว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ จึงทำได้เพียงดำเนินไปตามสภาพแวดล้อมตรงหน้า
เขายื่นมือไปแตะยาหยา ทันใดนั้นยาหยาก็มองเห็นหนวดสีดำที่พันรอบแขนของอินซิว
ดวงตาบนหนวดกะพริบปริบ ๆ สบเข้ากับสายตาของยาหยา
“พี่! ทำไมถึงกลายเป็นสภาพแบบนี้ไปได้!” ยาหยาจ้องหนวดด้วยความตกตะลึง หลังนิ่งอึ้งไปสองวินาที ดวงตาก็กลอกไปมา ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มหวาน “ฮิ ๆ แบบนี้ก็ดีเลย พี่คงเปลี่ยนหนูกลับเป็นอุปกรณ์ไม่ได้แล้วสินะ!”
ยาหยาหัวเราะคิกคักพลางดึงหนวดที่พันอยู่บนแขนอินซิวมาผูกเป็นปม
“ปล่อยฉันนะ!” หนวดเส้นเล็ก ๆ พัวพันกันยุ่งเหยิง พวกมันบิดตัวไปมาบนแขนอินซิว พยายามคลายปมให้ตัวเอง แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งพันกันมากขึ้น จนยาหยาที่มองอยู่ข้าง ๆ หัวเราะชอบใจ
ตัวหมากที่ขวางหน้าอินซิวบนกระดานหายไป ส่วนข้างกายเขากลับมีตัวหมากสีแดงสดตัวเล็กเพิ่มขึ้นมาหนึ่งตัว