ไอเย็นยะเยือกแผ่ไปทั่วเมืองเล็กอย่างไร้การควบคุม เสียงหวาดกลัวของเหล่าผู้เล่นดังขึ้นไม่ขาดสาย พวกเขามองของเหลวดำที่ทะลักออกมาจากหน้าจอไม่หยุด ต่างแตกตื่นจนแทบไร้ทิศทาง พยายามหนีออกจากหน้าจอไลฟ์ แต่กลับพบว่าตอนนี้เป็นเวลากลางคืน พวกเขาออกจากห้องไม่ได้ ไม่มีทางให้หนี
เสียงกรีดร้องของเหล่าผู้เล่นดังระเบิดขึ้นราวกับน้ำเดือดสาดลงกระทะน้ำมัน ทั้งแหลมบาดหูและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าหลังผ่านไปครึ่งนาที เสียงทั้งหมดก็พลันเงียบหายไปในคราวเดียว เหลือเพียงความเงียบงัน
นอกตัวอาคาร พวกอสูรกายต่างงุนงง พวกมันสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความหวาดกลัว แต่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ทำได้เพียงฟังเสียงกรีดร้องของผู้เล่นผ่านกำแพง ก่อนเสียงเหล่านั้นจะพลันหายไป
“เจ้าแม่ราตรี… ผู้เล่นในเมืองเล็ก… เหมือนจะหายไปหมดแล้ว…” อสูรกายตัวหนึ่งพูดเสียงสั่น
“เมื่อกี้นั่นอะไร? ตอนนี้ฉันยังกลัวอยู่เลย มีอะไรเข้ามาในเมืองเล็กหรือเปล่า?”
“น่ากลัวชะมัด นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีของแปลก ๆ โผล่มาในเมืองเล็ก หรือดันเจี้ยนเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น?”
บนลานกลางเมืองเล็ก อสูรกายนับไม่ถ้วนขดตัวสั่นเทาอยู่ข้างเจ้าแม่ราตรี ต่างยังจับต้นชนปลายกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ถูก
มีเพียงเจ้าแม่ราตรีที่สีหน้าเคร่งขรึม จ้องหน้าจอมืดสนิทเขม็ง
ดูท่าจะเกิดเรื่องใหญ่ในดันเจี้ยนแล้ว… นางก็ว่าอยู่ ว่าดันเจี้ยนที่ใช้อยู่ตอนนี้ยังไม่เสถียรนี่นา
“เจ้าแม่ราตรี ของสิ่งนั้นยังไม่ไป… ท่านจะไปกินมันไหม? จะได้ช่วยรักษาสภาพของเมืองเล็กไว้”
เจ้าแม่ราตรีส่ายหน้า “ไม่ รอดูก่อน ต้องดูสถานการณ์ในดันเจี้ยนให้ชัดเจน”