เงาดำจ้องตัวหมากก้อนดำที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือเย่เทียนเสวียน หนวดบนร่างบิดเบี้ยวตามไปด้วย “นี่มันอะไร?!”
ข้างกายอินซิวยังมีของที่เขาหยิบออกมาได้อีกหรือ? แล้วเจ้าก้อนดำมืดนี่มันอะไรกันแน่? เบลอจนแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นตัวหมากรูปอะไร
เย่เทียนเสวียนยิ้มพลางใช้นิ้วแตะหนวดสีดำที่พันอยู่บนแขนของอินซิวในภาพ “ร่างย่อส่วนของแฟนเขาน่ะ”
เงาดำเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปยังหนวดที่กำลังบิดพลิ้วปล้นชิงในภาพ มันบินจากมืออินซิวไปยังจุดถัดไปในชั่วพริบตา แม้แต่ก้อนเล็ก ๆ ยังร่วงตุ้บลงพื้นจนแตกกระจาย บิดเบี้ยวอย่างยิ่ง
สิ่งอื่นหากแบ่งออกเป็นสองส่วนก็คงกลายเป็นซากศพ แต่หลีม่อกลับแบ่งออกเป็นสองรูปแบบได้
เงาดำจ้องก้อนดำที่ตกอยู่บนพื้น มันค่อย ๆ รวมตัวจากของเหลวที่กระจายเกลื่อน ก่อนจะกลับมาดุร้ายแยกเขี้ยวอีกครั้ง ขณะซ่อมแซมดวงตาบนหนวด มันก็เหลือบมองไปรอบ ๆ แล้วสบตากับตัวหมากสัตว์ประหลาดที่ตกลงมาก่อนหน้า
สัตว์ประหลาดสีดำสนิทที่เงาดำวางลงไปก็เป็นตัวเดียวกัน มันส่ายไหวเหมือนหมอก รูปร่างมหึมาทำให้ก้อนดำตรงหน้าดูอ่อนแอและน่าสงสารอย่างยิ่ง
เมื่อสบตากัน ดวงตาบนหนวดที่เมื่อครู่ยังดูใสซื่อไร้พิษภัยก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและแหลมคมในชั่วพริบตา
วินาทีถัดมา เมือกสีดำระเบิดออกอย่างรุนแรง ขยายใหญ่โตจนกลืนสัตว์ประหลาดที่แผ่ไอหมอกตรงหน้าเข้าไปในคำเดียว แล้วฉีกกระชากร่างของมันจนแหลก
ระหว่างเคี้ยว ก้อนดำที่ขยายใหญ่ขึ้นยังพยายามหดตัวกลับด้วยท่าทางยับย่น “อ้วน...อ้วนขึ้นแล้ว...กลับไปอยู่...ในมือไม่ได้แล้ว...”