หลังเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ร่างผอมสูงของอาจารย์ก็ค่อย ๆ เดินออกจากห้องเรียนไป
อินซิวตั้งใจจะลุกขึ้นเหมือนกัน เขาจะไปโรงอาหารก่อน แล้วค่อยกลับหอพัก จากนั้นค่อยแอบไปที่หอพักอาจารย์เพื่อหาข้อมูลที่เย่เทียนเสวียนยังไม่ได้มา
แต่วันนี้เพื่อนร่วมชั้นในห้องเรียนดูจะแปลกไปเล็กน้อย พวกเขาไม่ได้รีบออกจากห้องทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนดังเหมือนทุกครั้ง กลับพากันลุกขึ้นแล้วเดินมาทางอินซิว
อินซิวมองนักเรียนที่เดินเข้ามาใกล้ พลันระแวดระวังขึ้นทันที แต่พวกนั้นไม่ได้แสดงท่าทีอันตรายแม้แต่น้อย กลับยิ้มแย้มแล้วเอ่ยถาม
“อินซิว เดี๋ยวไปกินข้าวกับฉันไหม?”
“ใช่แล้ว วันนี้ไปกินข้าวกับพวกเราสิ จะได้กระชับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมชั้น”
“เพื่อนร่วมชั้นต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันไว้นะ พวกเราเองก็อยากรู้จักนายให้มากขึ้นด้วย”
“ไปกับพวกเราสิ”
ท่ามกลางคำเชื้อเชิญ ใบหน้าบิดเบี้ยวแต่ละใบโผล่มาไหววูบอยู่ตรงหน้า อินซิวรีบเบือนหน้าหนี ไม่มองใบหน้าเหล่านั้น พลางโบกมืออย่างเฉยชา “ไม่ล่ะ ฉันไปเองได้”
พูดจบก็เตรียมลุกเดินออกไป แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู เด็กสาวที่มีดวงตาซ้อนกันเต็มร่างก็เข้ามาขวางอินซิวอีกครั้ง
“นี่การบ้านของนาย” วันนี้เธอยังคงใจดีทำการบ้านให้เขาลอกเหมือนเดิม ทว่านอกจากสมุดการบ้านที่ยื่นมาแล้ว ยังมีกล่องของขวัญสีแดงใบเล็กอีกใบหนึ่งด้วย
เธอยิ้มอย่างเขินอาย “นี่เป็นของขวัญที่ฉันให้”
อินซิวรับสมุดการบ้านมาเงียบ ๆ แล้วมองกล่องสีแดงในมือเธอ “ของขวัญ...?”
“อื้ม” เด็กสาวพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมรอยยิ้ม
อินซิวมองกล่องอย่างครุ่นคิด ก่อนจะมองอสูรกายตรงหน้า ดวงตาทั่วร่างของเธอลนลานหลบสายตาเขาไปมองทางอื่น ดูเหมือนจะเขินอายมาก